نشاط در سیره ائمه علیهم السلام صفحه 26

بِهِ عَدُواللهِ وَ عَدُوِّکُم؛ هر چه در توان دارید، از نیرو و اسب های آماده بسیج کنید، تا با آنها، دشمن خدا و دشمن خودتان را بترسانید». (انفال: 60)

همچنین قرآن، اسب، قاطر و الاغ را وسیله سواری و زینت مناسب معرفی می کند:

«والخَیلَ وَالبِغالَ وَالحَمیرِ لِتَرکَبُوها وَ زینَ_هً وَ یخلُقُ ما لا تَعلَمُونَ؛ و اسبان و استران و خران را [آفرید] تا بر آنها سوار شوید و [برای شما] تجملی [باشد]، و آن چه را نمی دانید، می آفریند». (نحل: 8)

حضرت رسول صلی الله علیه و آله نیز اسب را مرکبی بهشتی می داند و می فرماید: «خُیولُ الغُزاهِ حُنُولُهُم فِی الجَنَّ_هِ؛ اسبان رزمندگان اسلام، در بهشت نیز اسبان آنها خواهند بود».(1)

همچنین وی پرورش اسب را از شمار سرگرمی های باطل و بیهوده، خارج می کند و می فرماید: «کُلّ لَهوِ المُؤمِنِ باطِلٌ اِلا فِی ثَلاث: فِی تأدیبِهِ الفَرَسَ، وَرَمیهِ قَوسَهُ، وَ مُلاعَبَتِهِ امرَأَتَهُ، فَاِنَّهُنَّ حَقٌّ؛ همه سرگرمی های فارق از یاد خدای مؤمن، جز در سه مورد باطل است: آموزش دادن اسب و پرورش آن، و تیراندازی با کمان، و همسرداری این سه مورد حق است».(2)

اگر همه این موارد در جایگاه ورزش باقی بمانند، اثر مستقیم بر نشاط خواهند گذاشت، اما وقتی از ورزش خارج و تبدیل به یک هدف مهم نشوند، در این صورت از تأثیر روانی آنها کم می شود.