نشاط در سیره ائمه علیهم السلام صفحه 32

عیادت کند، مانند این است که مرا عیادت کرده است. سپس می فرماید: فلانی فرزند فلانی را می شناختی؟ می گوید: آری، پروردگار من. خطاب می شود: پس چرا هنگامی که بیمار شد، از او عیادت نکردی؟ اگر از او عیادت می کردی، همچنان بود که از من عیادت می نمودی و آن گاه مرا در بالین او می یافتی و اگر حاجتی از من می خواستی هرآینه آن را برآورده می ساختم و به خاطر او رد نمی کردم».(1)

شکی نیست که همراهی تنها در مشکلات و غم و غصه دیگران محدود نیست، بلکه شرکت در خوشی و شادی دوستان نیز لازم و نیاز است، مانند شرکت در مجالس جشن و سرور. پیامبر فرمود: «هرگاه کسی از شما به جشن عروسی دعوت شود، باید بپذیرد.»(2) اگر شرکت در این جشن ها سبب نشاط نمی شد، آیا پیامبر به رفتن به این مجالس سفارش می کردند؟! در حدیثی دیگر موسی بن بکر می گوید: «امام کاظم علیه السلام روایت کرد که پیامبر خدا صلی الله علیه و آله فرمود: مهمانی دادن، فقط در پنج مورد شایسته است: در جشن عروسی و در شادی تولد نوزاد، در ختنه سوران، در خرید منزل، و در بازگشت از سفر حج.» همه این موارد همراهی در شادی است که موجب سبب نشاط اجتماعی می شود.

نمونه

اشاره

نمونه

زیر فصل ها

هم غذا (همراهی و همدلی کردن با افراد جذامی)(3)

هم غذا (همراهی و همدلی کردن با افراد جذامی)

هم غذا (همراهی و همدلی کردن با افراد جذامی)(4)

صورتم، دستم، پایم، تمام پوست بدنم، همه و همه می سوخت، اما نه به

1- عباس قمی، منتهی الآمال، ص119.
2- معانی الاخبار، ترجمه: محمدی، ج 2، ص 155.
3-
4- شیخ حر عاملی، وسائل الشیعه، ترجمه: علی افراسیابی، باب جهاد النفس، ص147.