نشاط در سیره ائمه علیهم السلام صفحه 34

حسین علیه السلام گفت: «ببخشید نمی توانم... .» اجازه ندادم حرفشان تمام شود. سریع گفتم: «حتماً روزه هستید و نمی توانید.» با اینکه حرف طعنه داری زده بودم، اما ایشان لبخند زد و فرمود: «درست است، اما شما را برای افطار به خانه ام دعوت می کنم تا با هم افطار کنیم.» این جمله را فرمود و رفت. وقتی مقداری دور شد، به همان مردی که ایشان را معرفی کرده بود، گفتم: «حتماً زمانی که به خانه اش برویم، خودش نیست و مقداری نان خادم هایش را جلویمان می گذارند.» آن مرد جوابم را نداد، اما جذامی دیگری گفت: «صبر داشته باش تا خودت ببینی».

اذان را گفتند. همه با هم که تعداد زیادی هم بودیم، به طرف شهر و خانه علی بن حسین علیه السلام رفتیم. در باز بود، یا الله گفتیم و داخل رفتیم. ایشان به استقبالمان آمد. برای لحظه ای در افکارم شک کردم، اما با خودم گفتم باید ببینیم در سر سفره چه اتفاقی می افتد. داخل اتاق رفتیم. سفره بزرگی پهن بود. همه نشستیم. غلام های علی بن حسین علیه السلام غذاها را آوردند. حتی قبل از بیمار شدنم از آن غذاها نخورده بودم. تمام توجهم به ایشان بود. وی هنگام خوردن غذا سر سفره نشسته بود. از آن روز به بعد نظرم نسبت به ایشان تغییر کرد و از افکار خودم پشیمان شدم.

4. کار و تلاش

اشاره

4. کار و تلاش

هیچ موجودی در دنیا ثابت و بدون حرکت و کار نمی باشد. حتی سنگ ها نیز در حال حرکتند و در عالم هستی کاری انجام می دهند. انسان نیز به عنوان اشرف مخلوقات باید عهده دار کاری در دنیا باشد و به وظیفه ای عمل کند تا دچار خمودگی و کسالت نشود.

به بیانی دیگر، کار و تلاش باعث نشاط می شود. حال اگر در