نشاط در سیره ائمه علیهم السلام صفحه 35

جامعه ای که کار و تلاش صورت نگیرد، نشاط خود را از دست می دهند و حتی در انسان هایی که مشاهده می شود از نظر مالی هیچ نیازی ندارند باز به کارهای روزمره خود ادامه می دهند و اگر از آنها پرسیده شود چرا کار می کنید شما که نیاز ندارید؟ جواب می دهند: «اگر کار نکنم می میرم» یا «عادت کردم» یا جمله های به این مضمون که نشانه این است که اگر فرد کار نکند دچار خمودگی و افسردگی می شود دین اسلام، نظر خاصی نسبت به کار و تلاش دارد. خداوند در قرآن کریم از قول صالح پیغمبر علیه السلام خطاب به قوم ثمود چنین می فرماید: «هُوَ أَنشَأَکُم مِّنَ الْأَرْضِ وَ اسْتَعْمَرَکمُ ْ فِیهَا؛ اوست که شما را از زمین پدید آورد و از شما خواست تا زمین را آباد کنید». (هود: 61)

زمانی کار کردن و کوشیدن جنبه عبادت می گیرد که برای به دست آوردن نیازهای خانواده باشد. در این مورد امام کاظم علیه السلام فرمود: «کسی که برای اداره خانواده اش از راه حلال جویای روزی باشد، همچون مجاهد راه خداست».

در جای دیگر امام علی بن موسی الرضا علیه السلام می فرماید: «الَّذی یَطلُبُ مِن فَضلِ اللّه عزّوجلّ ما یَکفُّ بِه عِیالَه، أعظمُ أجراً مِنَ المجاهدینَ فِی سَبیلِ اللّه عزّ و جل؛ آن کس که برای تأمین زندگی خانواده خویش تلاش می کند و مواهب الهی را در پرتو کار می طلبد از مجاهدان راه خدا گران قدرتر است».(1)

حال این پرسش مطرح می شود: چرا موقعیت چنین کارگری برتر است؟ در پاسخ باید گفت؛ زیرا از یک سو مجاهدان حافظ وضع موجود یک جامعه اند؛ اما کارگران لایق، بهبود و توسعه آینده را نیز در اختیار