نشاط در سیره ائمه علیهم السلام صفحه 57

را پهن کردند. همان طور که می دانید همراه ما تعدادی غلام و خادم سیاه نیز حضور داشتند. مشغول شستن دست هایم شدم که دیدم غلام سیاهی روبه رویم نشست. با دیدن چهره سیاه و زشت او اشتهایم کم شد. باقی خادم ها و همه به طور کامل کنار سفره نشستند. سرم را کنار گوش حضرت بُردم و عرض کردم: «قربانت گردم بهتر بود برای این غلامان و خدمت گزاران سفره ای جداگانه ترتیب می دادید!»

چهره امام برافروخته شد. نگاهی به من انداخت و فرمود: «این سخن را مگو. همانا پروردگار متعال (و آفریننده همه ما) یکی است و دین ما یکی است و پدر و مادر همه یکی است و جزا و پاداش به اعمال است».

خاطره ام که به اتمام رسید، میزبان از جای خود بلند شد و رفت. احساس کردم از حرف های من ناراحت شده است. مدتی گذشت، دیدم از خانه داخل باغ سر و صدا می آید. میزبان می آمد و تمام خادم ها و غلام ها پشت سرش به طرف سفره می آمدند.

7. وفای به عهد

اشاره

7. وفای به عهد

در فارسی به آن پیمان، قول و وعده می گویند. عهد نوعی قرارداد است که ما بین چند نفر (که می توانند به شکل دو یا چند نفر یا چند گروه باشند)، یا بین امت با رهبر و فرمانروایشان صورت گیرد.

در عهد با خدا اگر شخص از آن تجاوز کند، مانند نذر، گناه بزرگی انجام داده است و کفاره دارد. قرآن این اشخاص را که به عهد خود با خدا، وفا نکرده اند، منافق نامیده است:

فَأَعْقَبهَُمْ نِفَاقًا فی قُلُوبهِِمْ إِلی یَوْمِ یَلْقَوْنَهُ بِمَا أَخْلَفُواْ اللَّهَ مَا وَعَدُوهُ وَ بِمَا کَانُواْ یَکْذِبُونَ؛