نشاط در سیره ائمه علیهم السلام صفحه 58

این عمل، (روح) نفاق را، تا روزی که خدا را ملاقات کنند، در دل هایشان برقرار ساخت. این به خاطر آن است که از پیمان الهی تخلف جستند و به خاطر آن است که دروغ گفتند. (توبه: 77)

در این مورد مثل شیرینی در تاریخ آمده است: «چوپانی در صحرا گرفتار توفان می شود. از ترس بالای درخت می رود و روی آن پناه می گیرد. همان جا با خدا عهد بست اگر جان سالم به در ببرد، تمام گوسفندانش را صدقه می دهد. باد اندکی آرام شد. چوپان نیز مقداری احساس آرام کرد. با خودش گفت، این گوسفندها سرمایه من است. اگر آنها را بدهم چیزی برای خودم باقی نمی ماند. نیت کرد تا پول گوسفندها را صدقه بدهد، نه خود آنها را. توفان رفته رفته آرام می شد. گفت: خدایا، قیمت گوسفندها گران است. اگر سالم بمانم پشم آنها را صدقه می دهم. دیگر داشت پایین می آمد، در دلش گذشت پشم ها زیاد است، کشک های به دست آمده از آنها را صدقه می دهم. بالاخره وقتی توفان آرام شد و پاهای چوپان روی زمین رسید، گفت: پشم چی؟ کشک چی؟ ولش کن هیچی!

در طرف دیگر وفای به عهد، مردم هستند که دارای ارزش بسیار زیادی است و قرآن کریم به آن سفارش فرموده است: «وَ الَّذِینَ هُمْ لِأَمَانَاتِهِمْ وَ عَهْدِهِمْ رَاعُون؛ آنان امانت ها و عهد خود را رعایت می کنند». (مؤمنون: 8) و خداوند در جایی دیگر می فرماید: «وَ لَا تَقْرَبُواْ مَالَ الْیَتِیمِ إِلَّا بِالَّتی هِی أَحْسَنُ حَتی یَبْلُغَ أَشُدَّهُ وَ أَوْفُواْ بِالْعَهْدِ إِنَّ الْعَهْدَ کاَنَ مَسُْولاً؛ و به مال یتیم، جز به بهترین راه نزدیک نشوید، تا به سر حد بلوغ رسد و به عهد (خود) وفا کنید، که از عهد سؤال می شود!» (اسرا: 34)

در تفسیر نمونه ذیل این آیه شریفه آمده است: «بسیاری از روابط