نشاط در سیره ائمه علیهم السلام صفحه 78

پیچ و مهره اش هم به طور جدی منظور شده است.(1)

بنابراین، دین اسلام نه تنها اصل شوخی و مزاح را نهی نکرده است بلکه از نشانه های ایمان به شمار می رود. حضرت رسول صلی الله علیه و آله در این مورد می فرماید: «الْمُؤْمِنُ دَعِبٌ لَعِبٌ وَ الْمُنَافِقُ قَطِبٌ وَ غَضِب؛ مؤمن، شوخ طبع و خوش مشرب است، ولی منافق، گرفته و خشم آلود می باشد».(2)

در روایتی فضل بن ابی قرّه از زبان امام صادق علیه السلام می گوید: «هیچ مؤمنی نیست، مگر اینکه در او دعابه است. عرض کردم دعابه یعنی چه؟ فرمود: شوخی».(3)

حد و مرز مزاح

حد و مرز مزاح

در انجام مزاح باید به دو نکته توجه کرد تا شوخی و مزاح نتیجه ای عکس ندهد.

اول: باید به ظرفیت شخص مقابل آگاه بود؛ زیرا بعضی افراد ظرفیت پذیرش مزاح را ندارند و بیش از آنکه دلشان شاد شود، دلگیر و دل شکسته می شوند و مزاحشان نتیجه عکسی به بار می آورد.

دوم: باید دقت کنیم تا به حرام تبدیل نشود؛ یعنی خدایی ناکرده به تهمت، استهزا و غیره مبدل نگردد و بکوشیم شخص خاصی را مورد خطاب قرار ندهیم. بنابراین، در مزاح های حقی هم که انجام می دهیم، زیاده روی نکنیم تا احترام و اعتبارمان مورد خدشه قرار بگیرد؛ زیرا رسول خدا صلی الله علیه و آله می فرماید: «کَثْرَهُ الْمِزَاحِ تَذْهَبُ بِمَاءِ الْوَجْهِ وَ کَثْرَهُ الضَّحِکِ

1- محمدتقی جعفری، تفسیر و نقد و تحلیل مثنوی، ج16، ص 147.
2- بحارالانوار، ج75، ص155.
3- بحارالانوار، ج73، ص 63.