اصول فقه شیعه جلد 2 صفحه 150

آیا همه این شرایط، در صحت، دخالت ندارد؟ خصوصاً قسم اخیر- یعنی قصد قربت- آیا قوام عبادت به قصد قربت نیست؟ صحیحی می‌گوید: این دو قسم اخیر از شرایط، در تسمیه دخالت ندارد. اگر ما این را تحلیل کنیم معنایش این است که شارع، در مقام تسمیه، از روش عقلاء تخطّی کرده و خودش روش جدیدی را اتّخاذ کرده است و بعضی از شرایط را در تسمیه دخالت نداده است. براساس این مبنا اگر کسی بگوید: «نماز من بدون قصد قربت بوده است»، صحیحی می‌گوید: «این کلمه نماز، حقیقت است زیرا قصد قربت جزء شرایط قسم سوّم است و دخالتی در مسمّی ندارد. و این استعمال، حقیقی است».

ولی اگر گفت: «نماز من بدون فاتحةالکتاب بوده است، می‌گویند: «این استعمال، مجازی است زیرا فاتحةالکتاب، جنبه جزئیت دارد و جزء، در مسمّی دخالت دارد و با نبودن یک جزء، اطلاق صلاة به نحو حقیقت نیست». آیا کسی می‌تواند این حرف را بپذیرد؟ نتیجه بحث در ارتباط با ادلّه صحیحی‌ها از آنچه گفته شد معلوم گردید که هیچ‌یک از ادلّه صحیحی‌ها نتوانست قول آنان را ثابت کند.