اصول فقه شیعه جلد 2 صفحه 167

حسب اعتقاد خودشان صحیح است نه به حسب اعتقاد ما، زیرا ما «ولایت» را در صحت عبادت، شرط می‌دانیم. ممکن است کسی بگوید: تقدیر «عندهم» در روایت، مسئله را بعید می‌کند.

می‌گوییم: نه، مگر بین فقهای شیعه، در مسأله صلاة صحیح، اختلاف وجود ندارد؟

بعضی سوره را جزء نماز می‌دانند، بنابراین اگر کسی آن را عمداً ترک کند نماز باطل است و بعضی جزئیت آن را قبول ندارند و ترک عمدی آن را موجب بطلان نمی‌دانند.

بنابراین، وقتی ما می‌گوییم: صلاة، برای «صلاة صحیح» وضع شده است دنبال آن «عندنا» و «عندهم» وجود ندارد. و الّا اگر می‌خواست «عندهم» و «عندنا» وجود داشته باشد در خود «عندنا» هم اختلاف شده است. کسی که سوره را جزء صلاة می‌داند می‌تواند به کسی که آن را جزء نمی‌داند بگوید: صلاة تو، چیزی نیست که اسلام برآن بنا شده باشد. سؤال کند: چرا؟ جواب دهد: چون به‌نظر ما سوره، جزئیت دارد. می‌گوید:

من به عقیده شما چه‌کار دارم، من خودم مجتهد و دارای قدرت استنباط هستم. بنابراین، دنبال کلمه «صحیحه» کلمه «عندنا» و «عندهم» خصوصیتی ندارد. در این صورت، «أخذ الناس بالأربع» معنای صحیحی دارد، یعنی سنّی‌ها نماز صحیح را گرفته‌اند. واقعاً هم نماز صحیح را گرفته‌اند ولی صحیح به‌نظر خودشان. و مجرّد این که ما می‌گوییم: «آنچه به‌نظر آنها صحیح است، درنظر ما باطل است»، معنایش این نیست که «أخذ الناس بالأربع» در غیر نماز صحیح استعمال شده باشد. خیر، در نماز صحیح استعمال شده ولی به حسب اعتقاد خودشان. در جمله «لو أنّ أحداً صام نهاره و ...» نیز همین حرف را می‌زنیم یعنی «لو أنّ أحداً صام بالصوم الصحیح» ولی «صحیح عنده» نه «صحیح عندنا». و «عنده» و «عندنا» دخالتی در مسئله ندارد. اگر ما روایت را این گونه معنا کنیم نتیجه این می‌شود که این الفاظ- در این روایت- در معانی صحیحه استعمال شده‌اند. از ابتدای روایت که شروع می‌کنیم، قرینه وجود دارد بر این که «صلاة صحیحه» اراده شده است، زیرا صلاة صحیحه است که مبنای اسلام است. در دو تعبیر بعدی هم در «صحیح» استعمال شده ولی دنبال کلمه