اصول فقه شیعه جلد 2 صفحه 168

«صحیح» یک «عندهم» وجود دارد و «عندهم» و «عندنا» در معنای صلاة نقشی ندارد.[120] نتیجه: اعمّی نمی‌تواند به این روایت استدلال کند البته ما نمی‌خواهیم بگوییم:

استعمال الفاظ در معنای صحیح، استعمال حقیقی است بلکه فقط می‌خواهیم جلو مستدلّ را بگیریم و بگوییم: این الفاظ- در روایت- در معنای صحیح استعمال شده نه در معنای أعم.

دلیل چهارم اعمّی: (حدیث «دعی الصلاة أیّام أقرائک»)

آخرین روایتی که اعمّی به آن استدلال کرده روایتی است که در آن، امام علیه السلام خطاب به حائض می‌فرماید: «دَعِی الصّلاةَ أیّامَ أقرائک».[121] در روایت، دو احتمال وجود دارد و براساس هر احتمال، باید به‌صورت خاصّی به روایت استدلال کرد، زیرا روایت در مقام نهی زن حائض از خواندن نماز است و نهی بر دو قسم است: مولوی و ارشادی. مراد از نهی مولوی این است که منهی عنه، مبغوضِ مولا باشد و اگر مکلّف، آن را مرتکب شود، استحقاق عقوبت خواهد داشت، مثل: «لا تشرب الخمر» که در آن نهی مولوی به شرب خمر تعلّق گرفته و اگر کسی آن را مرتکب شود، مبغوض مولا را مرتکب شده و استحقاق عقوبت دارد. و نهی ارشادی مثل این است که رفیق شما می‌خواهد به مسافرت برود و با شما مشورت می‌کند، شما به او می‌گویید: این مسافرت را انجام نده. این معنایش ارشاد