اصول فقه شیعه جلد 2 صفحه 177

به معنای اعمّ بگیرید، اینجا نذر از شما سلب قدرت نمی‌کند زیرا نماز به معنای اعمّ، بعد از نذر هم مقدور برای ناذر است ولی اگر «صلاة» را «صلاة صحیح» فرض کنید، بعد از تمام شدن نذر، از شما سلب قدرت می‌شود، زیرا شما قادر نخواهید بود نماز صحیح را در حمام انجام دهید. اگر این نذرکننده، آدم بدی باشد و بخواهد با وجود نذری که کرده، در حمام نماز بخواند، قدرت نخواهد داشت، زیرا هر نمازی را که در حمام انجام می‌دهد باطل است. او نذر کرده که در حمام، نماز صحیح بجا نیاورد. و روشن است که اگر نذر، از انسان سلب قدرت کند، چنین نذری منعقد نخواهد شد. خلاصه استدلال اعمّی این که «اصَلِّی» در «للَّه عَلَیّ أن لا اصَلِّی فی الحمام» باید به‌معنای اعم باشد و الّا دو تالی فاسد پیش می‌آید: اوّل: در این صورت، انسان باید ملتزم شود به این که نماز فاسد، موجب مخالفت با نذر می‌شود. دوّم: در این صورت، نذر، از نذرکننده سلب قدرت می‌کند و چنین نذری نمی‌تواند منعقد شود.

بررسی دلیل پنجم اعمّی:

اشاره

در اینجا ما دو بحث داریم: بحث اوّل در ارتباط با اشکالاتی است که بر دلیل پنجم اعمّی وارد است. و بحث دوّم در ارتباط با این است که با قطع‌نظر از استدلال اعمّی، آیا اصولًا مسئله نذر در اینجا چگونه حل می‌شود؟

بحث اوّل: اشکالات دلیل پنجم اعمّی:

اشکال اوّل: برفرض که همه مراحل استدلال شما تمام باشد، آیا شما از این استدلال چه نتیجه‌ای می‌گیرید؟ آیا بیشتر از این می‌توانید نتیجه بگیرید که در مثال نذر، وقتی کسی نذر می‌کند که «للَّه عَلَیّ أن لا أُصلِّی فی الحمّام»، این «اصَلِّی» در