اصول فقه شیعه جلد 2 صفحه 186

به‌واسطه نذر پیدا می‌شود متعلّق به تحیّث صلاة به حیثیت وقوعش در حمام است و این حرمت هم از این عنوان تجاوز نمی‌کند و ذرّه‌ای به نماز سرایت نمی‌کند تا عنوان عبادتِ محرّم و فاسد پیدا کند. خیر، نماز در دایره مأمور به است و تحیّث صلاة به حیثیت وقوعش در حمام، داخل در دایره منهی عنه است بدون این که تجاوزی به یکدیگر داشته باشند. لازمه این حرفها این است که اگر کسی نذر کند که نمازش را در حمام نخواند و بعد از آن، در حمام نماز بخواند، با وجود این که عمل محرّمی انجام داده ولی صلاة او صحیح است زیرا این استدلال‌کننده، بطلان نماز را از راه تعلّق حرمت به نماز ثابت می‌کرد و می‌گفت: نهی، متعلّق به عبادت است و نهیِ متعلّق به عبادت مقتضی فساد است پس صلاة در حمام- بعد از تعلّق نذر- فاسد است. ما ثابت کردیم نهی، متعلّق به عبادت نیست. إیقاع الصلاة فی الحمام- که نهی به آن تعلّق گرفته است- عبادت نیست، آنچه عبادت است نفس صلاة است که امر به آن تعلّق گرفته نه نهی. در نتیجه اگر کسی بعد از نذر، در حمام نماز بخواند، عمل حرامی مرتکب شده است زیرا متعلّق نهی را ایجاد کرده، تحیّث به حیثیت وقوع در حمام را لباس وجود پوشانده است. ولی از طرف دیگر، عمل عبادی او صحیح است زیرا او صلاة را به‌جا آورده و الصلاة لا تکون إلّا مأموراً بها و هیچ نهیی به صلاة تعلّق نگرفته است تا اقتضای فساد کند. وقتی ما صحّت صلاة را ثابت کردیم دیگر هر دو تالی فاسدی را که مستدلّ ذکر می‌کرد از بین می‌رود زیرا نه صلاة باطل عنوان حنث نذر پیدا کرد و نه این که نذر از ناذر سلب قدرت کرد. خیر، بعد از تعلّق نذر هم می‌تواند در حمام نماز صحیح بخواند ولی در ضمن این که نماز صحیح است استحقاق عقوبت هم بر مخالفت نذر برآن مترتب است.[126] تا اینجا تقریباً کلام این بزرگان بود ولی نکته‌ای در اینجا وجود دارد که مطلب