اصول فقه شیعه جلد 2 صفحه 2

مقدّمات بحث صحیح و اعمّ

اشاره

بعد از بحث حقیقت شرعیه، بحث مستقل دیگری مطرح شده که آیا الفاظ عبادات، برای خصوص معانی صحیحه وضع شده‌اند یا برای معنایی اعمّ از صحیح و فاسد؟ با توجه به اینکه این بحث، مستقل است و از فروعات بحث حقیقت شرعیه نیست و لازمه استقلال و عدم ترتب یکی بر دیگری این است که تمام اقوال و آراء در یک بحث، بتواند در دیگری مطرح باشد، باید بحث را به‌گونه‌ای مطرح کنیم که این خصوصیت را دارا باشد. در بحث حقیقت شرعیه چهار قول وجود داشت: قول اوّل: این الفاظ، به‌صورت وضع تعیینی برای معانی مستحدثه وضع شده‌اند، و وضع تعیینی هم به دو صورت مطرح شده است: یکی اینکه استعمال، محقِّق وضع باشد- که مرحوم آخوند قائل بود- و دیگر اینکه به‌صورت وضع تعیینی معمولی- مثل وضعتُ هذا اللفظ بإزاء هذا المعنی- باشد. قول دوّم: این قول، وضع تعیینی را انکار کرده و معتقد است وضع تعیّنی در کار است. البته ما گفتیم: وضع تعیّنی را باید به حقیقت تعینیّه نام‌گذاری کنیم زیرا در ارتباط