اصول فقه شیعه جلد 2 صفحه 338

دارد به اسم فاعل و صفت مشبهه و چیزی که شبیه به این‌هاست.[201] بالاخره صاحب فصول رحمه الله مشتقاتی چون اسم مفعول، صیغه مبالغه، اسم زمان و مکان و اسم آلت را خارج کرده است. از بیانات مرحوم آخوند استفاده می‌شود که صاحب فصول رحمه الله برای اثبات مدّعای خود به ادلّه زیر تمسک کرده است:

دلیل اوّل:

ما وقتی کتابهای اصولی را بررسی می‌کنیم می‌بینیم همه آنها در بحث مشتق، اسم فاعل را به عنوان مثال مطرح می‌کنند. و اگر دایره مشتق، معنای وسیعی داشت نباید مثال را به اسم فاعل اختصاص دهند.

دلیل دوّم:

اشاره

کسانی که می‌گویند: «مشتق، حقیقت در اعم از ما انقضی است» در مقام استدلال خود، اسم فاعل را مطرح کرده و اشاره‌ای به سایر مشتقات نکرده‌اند. معلوم می‌شود که نزاع، اختصاص به اسم فاعل دارد و الّا چرا در مقام استدلال بر اسم فاعل تکیه می‌کنند؟[202] این دلیل نظیر همان دلیل اوّل است.

پاسخ دلیل اوّل و دوّم صاحب فصول رحمه الله:

این دو دلیل صاحب فصول، دلیل بسیار سستی است، زیرا مثال اسم فاعل برای