اصول فقه شیعه جلد 2 صفحه 346

تحقّق پیدا کند، اگر با این شیر یک دختر اجنبی را ارضاع می‌کرد، آن دختر به عنوان دختر رضاعی این مرد به‌حساب آمده و نسبت به این مرد حرمت پیدا می‌کرد. حالا هم زوجه صغیره عنوان «بنت» برای شوهر خود پیدا کرده و زوجیّت بین او و شوهرش منفسخ می‌شود، زیرا جمع بین بنتیت و زوجیّت امکان ندارد. صورت دوّم: این است که این شیر از این شوهر نیست. مثلًا این زن از شوهر قبلی بچّه‌دار شده و سپس از او طلاق گرفته و پس از تمام شدن عدّه با شوهر جدید ازدواج کرده است. حال این مرد زوجه صغیره‌ای گرفته و در اختیار این زن قرار داده تا با شیر شوهر قبلی‌اش او را شیر دهد. اینجا هم زوجه صغیره حرام می‌شود، البته نه به عنوان «بنت» زیرا این شیر مال شوهر قبلی بوده است بلکه در این صورت، زوجه صغیره، دختر زوجه کبیره می‌شود و چون عنوان «ربیبه» پیدا می‌کند برای این شوهر حرام می‌شود. ولی در این دو صورت، شرط حرمت صغیره این است که زوجه کبیره شیردهنده- یعنی زوجه اولی مدخول بها باشد، این صغیره چه بخواهد عنوان «بنت» داشته باشد و چه عنوان «ربیبه»، باید زوجه کبیره اولی مدخول بها باشد، زیرا اگر دخول در کار نباشد، شیر آن زن از این مرد نخواهد بود و اگر بخواهد شیر از این مرد باشد حتماً باید دخولی صورت گرفته و حملی و وضع حملی در کار باشد تا به دنبال آن شیر پیدا شود. بنابراین اگر این صغیره بخواهد عنوان «بنت» برای زوج داشته باشد باید مرد به کبیره اولی دخول کرده باشد. همچنین اگر صغیره بخواهد با شیر خوردن از کبیره اولی به عنوان «ربیبه» برای مرد حرام شود، باید این مرد به کبیره اولی دخول کرده باشد زیرا «ربیبه» در صورتی برای مرد حرام است که آن مرد به مادرش دخول کرده باشد. قرآن کریم در این زمینه می‌فرماید: (و ربائبکم اللاتی فی حجورکم من نساءکم اللاتی دخلتم بهنّ)[208] بنابراین هر «ربیبه» ای حرام نیست بلکه حرمت در مورد «ربیبه» ای است که