اصول فقه شیعه جلد 2 صفحه 91

آیا مأمور به، نه جزء است یا ده جزء. بنابراین، چه مانعی دارد که ما اصالة البراءة را جاری کنیم، در عین این که جامع را امر بسیطی می‌دانیم که ملازم با عنوان «مطلوب» است.[63] بررسی کلام مرحوم آخوند: از اینجا ما می‌خواهیم مسئله را به ثمره نزاع بین صحیحی و اعمی ارتباط دهیم و این امر به دو جهت است: جهت اوّل: جوابی که مرحوم آخوند، نسبت به این اشکال مطرح کرد، با حرفی که در ثمره نزاع بین صحیحی و اعمی مطرح کرد، ارتباط دارد. جهت دوّم: اگرچه بحث ما در تصویر جامع- بنا بر قول صحیحی- به طول انجامید ولی می‌خواهیم از دست این بحث که «بنا بر قول اعمی چگونه می‌توان تصویر جامع کرد؟» نجات یابیم، زیرا- همان گونه که گفتیم- اعمی یا می‌تواند تصویر جامع کند و یا نمی‌تواند. اگر بتواند تصویر جامع کند، نفعی از این تصویر جامع نمی‌برد، چون تصویر جامع، به عنوان یکی از علائم حقیقت نیست. بنابراین اگر اعمی بتواند تصویر جامع کند، دلیل بر صحت قول او نیست و این مطلب را ما در مورد صحیحی هم ذکر کردیم. در نتیجه وجوهی که در کلام مرحوم آخوند به عنوان تصویر جامع برای اعمی ذکر شده- اگرچه همه این وجوه، توسط مرحوم آخوند مورد مناقشه قرار گرفته است- ولی ما بنا بر هر دو فرض بحث کرده و می‌گوییم: اگر این وجوه، ناتمام باشد، اثری برآن بار نمی‌شود. و اگر فرض کنیم بعضی از این وجوه تمام باشد، اعمی نمی‌تواند هیچ فایده‌ای از تصویر جامع ببرد، زیرا در این صورت، ما هم در مقابل اعمی تبادر را مطرح کرده و