اصول فقه شیعه جلد 3 صفحه 19

هدایت می‌کند به اینکه مسئله به‌صورت اشتراک معنوی نیست، زیرا لازمه اشتراک معنوی این است که یا ملتزم به مجاز شوید هم در امور و هم در اوامر، و یا ملتزم شوید به اینکه امر در جنس استعمال نشده است. پس وجود دو جمع با اختلاف در معنا و عدم مجازیت این دو استعمال، بهترین دلیل بر بطلان اشتراک معنوی است و این از خصوصیات مشترک لفظی است که معانیش دارای جمع‌های مختلفی هستند و هرکدام بر معنای خاصی دلالت می‌کنند. اشکالات ادعای دوم مرحوم نائینی برفرض که از اشکالات ادّعای اوّل صرف‌نظر کرده و اصل اشتراک معنوی را بپذیریم ولی ادّعای دوم مرحوم نائینی که قدر جامع را «واقعه‌ای که دارای اهمیت فی‌الجمله است» دانست مورد قبول ما نیست زیرا: اوّلًا: عنوان «الواقعة» در عبارت مرحوم نائینی، مانند «شی‌ء» عمومیت ندارد.

«شی‌ء» دارای معنای عامی است. جمله «این مدرسه شی‌ء است» صحیح است ولی جمله «این مدرسه واقعه است» درست نیست. از عین خارجی نمی‌توان به واقعه تعبیر کرد. بله می‌توان گفت: «ساختن این مدرسه، واقعه است». درحالی‌که اطلاق «شی‌ء» بر عین خارجی مشکلی ندارد. ما اگر پای «واقعه» را به میان آوریم باید مقابل مرحوم آخوند بایستیم، چون مقتضای کلام مرحوم آخوند این است که: «کلّ ما یطلق علیه الشی‌ء، یطلق علیه الأمر».[18] البته ایستادن در مقابل مرحوم آخوند مانعی ندارد زیرا ما این حرف را از ایشان