اصول فقه شیعه جلد 3 صفحه 20

نپذیرفتیم. ما گفتیم «هذا الکتاب شی‌ء عجیب» درست است ولی «هذا الکتاب أمر عجیب» درست نیست و عرف آن را نمی‌پسندد. به‌هرحال این اشکال اگرچه مستلزم تخطئه کردن حرف مرحوم آخوند است ولی ما خیلی برآن پافشاری نمی‌کنیم. ثانیاً: مرحوم نائینی فرموده است: «عنوان «اهمیت» فی‌الجمله در مفهوم امر دخالت دارد». لازمه این حرف این است که اگر ما خواستیم امر را به دو قسم مهم و غیر مهم تقسیم کنیم، چنین تقسیمی باطل باشد. درحالی‌که این تقسیم، یک تقسیم عرفی صحیح است و حتی اگر امر در معنای حقیقی هم استعمال شده باشد، تقسیم درستی است. اگر «اهمیت» در ماهیت امر مطرح باشد چگونه می‌توان امر را به دو قسم مهم و غیر مهم تقسیم کرد؟ بلکه لازمه دخالت «اهمیت» در معنای امر این است که اگر شما گفتید: «امروز امر غیر مهمی اتفاق افتاد» مرتکب تناقض شده باشید، چون از طرفی در متن معنای «أمر» عنوان اهمیت خوابیده است و از طرفی شما امر را به غیر مهم توصیف می‌کنید یا اینکه لااقل باید مسأله نسبیت را در اینجا مطرح کنید. درحالی‌که ما می‌بینیم این توصیف صحیح است و مسأله نسبیّت هم در اینجا مطرح نیست.

تحقیق مرحوم آخوند و رجوع ایشان از کلام سابق‌

بعد از راهی که ما پیمودیم دچار مشکلی هستیم زیرا ما هم اشتراک لفظی و هم اشتراک معنوی را مورد مناقشه قرار دادیم. پس چه باید کرد؟ مرحوم آخوند ابتدا می‌فرماید: «لا یبعد دعوی کونه حقیقة فی الطلب فی الجملة و الشی‌ء»[19] یعنی بعید نیست که امر به‌صورت اشتراک لفظی بین دو معنا باشد: یکی طلب فی‌الجمله و دیگری شی‌ء. سپس معنای اصطلاحی امر را مطرح کرده و دوباره به مطلب اصلی برمی‌گردد و می‌فرماید: معنای اصطلاحی یک معنای حادثی