اصول فقه شیعه جلد 3 صفحه 22

می‌فرماید: در باب أصالة الظهور، ما کاری به منشأ ظهور نداریم. وقتی اصل ظهور احراز شد، اصالة الظهور در اینجا حاکم است و به آن حجیّت می‌دهد. ولی اینکه آیا این ظهور از کجا پیدا شده است کاری به آن نداریم. ایشان می‌فرماید: در ما نحن فیه، ما ظهور را احراز کرده‌ایم. ما معتقدیم اگر لفظ امر به‌طور مطلق در کتاب و سنت وارد شود و قرینه‌ای بر تعیین معنایی وجود نداشته باشد، چنین لفظی ظهور در طلب دارد. حال ممکن است منشأ ظهور این باشد که امر، برای خصوص طلب وضع شده و هنگام اطلاق و عدم قرینه، معنای طلب از آن انسباق می‌گیرد. و ممکن است کسی بگوید: امر برای خصوص طلب وضع نشده بلکه مشترک لفظی است ولی هنگام اطلاق و عدم قرینه، انصراف به طلب دارد، مثل مطلقاتی که انصراف به بعضی از مقیّدها پیدا می‌کنند. بالاخره ظهور برای ما احراز شده هرچند منشأ آن را نمی‌دانیم و لازم هم نیست منشأ آن را بدانیم. در اصالة الظهور، همین‌که صغرای ظهور احراز شد حجیت ظهور به دنبال آن می‌آید.[20] ملاحظه می‌شود که این بیان مرحوم آخوند، رجوع از مطلب سابق ایشان- که ظاهرش اشتراک لفظی بود- می‌باشد.

کلام حضرت امام خمینی رحمه الله‌

حضرت امام خمینی رحمه الله پس از رد اشتراک لفظی و اشتراک معنوی می‌فرماید: تحقیق این است که اگر متکلّم گفت: «أمر زیدٌ بکراً»، آنچه از این تعبیر به ذهن تبادر می‌کند این است که امر برای یک معنای جامع اسمی بین هیئاتی که بر امر دلالت می‌کند وضع شده است و برای مفهوم طلب یا مفهوم بعث یا مفهوم اراده مظهره و امثال این‌ها وضع نشده است. معنای اصطلاحی امر نیز همین است.[21]