اصول فقه شیعه جلد 3 صفحه 252

اگر دست ما از تبادر کوتاه شد، از چه راهی می‌توانیم ظهور این‌گونه جملات خبریه را در وجوب، ثابت کنیم؟ راهی که هم مستند باشد و هم انسان را قانع کند، راهی است که در ضمن بیان مرحوم آخوند- پیرامون اطلاق و مقدمات حکمت- به آن اشاره کردیم. و آن راه این است که ما حتّی از مسأله اطلاق و مقدمات حکمت هم صرف نظر کنیم بلکه خود روایت زراره را در نظر بگیریم، ببینیم از روایت، چه چیزی استفاده می‌شود؟ بیان مطلب: سؤال‌کننده در روایت مذکور، خود زراره است. زراره، علاوه بر اینکه راوی است، فقیه هم می‌باشد. حال ببینیم وقتی چنین کسی از امام علیه السلام سؤال می‌کند، محور تکیه سؤال او چیست تا از راه سؤال، جواب را استفاده کنیم؟ در صحیحه ثانیه زراره، سؤالات زیادی مطرح شده است که رسیدن به آن مسائل هم نیاز به دقّت دارد. یکی از سؤالات این است که می‌گوید: «من یقین به نجس شدن لباس خودم پیدا کردم و محلّ آن را علامت‌گذاری کردم تا برای نماز تطهیر کنم ولی موقع نماز فراموش کردم و با آن نماز خواندم». زراره در اینجا چه چیزی سؤال می‌کند؟

آیا کسی احتمال می‌دهد که زراره سؤال از استحباب اعاده نماز کرده است؟ خیر، عرف از این سؤال استفاده می‌کند که زراره در ارتباط با وجوب اعاده نماز و عدم وجوب آن سؤال می‌کند. آنچه در ذهن زراره آمده این است که اگر انسان علم به نجاست لباس داشت و آن را فراموش کرد و با آن لباس نماز خواند، آیا اعاده دارد یا نه؟ آن‌وقت