اصول فقه شیعه جلد 3 صفحه 3

فِرعون برشیدٍ)[1] گفته شده است: «أمر به‌معنای «کار» است یعنی کار فرعون، کار عاقلانه‌ای نیست». 5- فعل عجیب: گاهی «أمر» به‌معنای «فعل عجیب» به‌کارمی‌رود و آن در جایی است که خصوصیت شگفت‌آوری در فعل وجود داشته باشد، مثلًا در مورد آیه شریفه (فلمّا جاء أمرنا جعلنا عالیها سافلها)[2] گفته شده است که «أمر» به‌معنای «کار عجیب» است و آن «کار عجیب» همان (جعلنا عالیها سافلها) است.

مناقشه مرحوم بروجردی در معنای پنجم:

اشاره

مرحوم بروجردی می‌فرماید: آنچه به‌معنای «فعل عجیب» می‌آید عبارت از «امر»- به کسر همزه- است. مثلًا در جریان برخورد حضرت موسی علیه السلام با آن مرد الهی، وقتی آن مرد بزرگ الهی اقدام به سوراخ کردن کشتی نمود، حضرت موسی علیه السلام به او گفت: (أ خَرَقْتَها لِتُغْرِقَ أهلَها لَقَد جِئتَ شَیئاً إمراً)،[3] در اینجا «إمر» به‌معنای «عجیب» است. مرحوم بروجردی می‌فرماید: امّا «امر» در آیه شریفه (فلمّا جاء أمرُنا جعلنا عالیها سافلها)[4] به‌معنای «طلب» است یعنی وقتی دستور و فرمان ما آمد. در این صورت جمله (جعلنا عالیها سافلها) به‌عنوان تحقق این دستور الهی است. ایشان می‌فرماید: در آیه شریفه (و ما أمر فرعون برشید)[5] نیز بعید نیست «أمر» به‌معنای «طلب» باشد، یعنی أوامر و فرامین فرعون عاقلانه نیست.[6] 6- حادثه: مثل اینکه گفته شود: «وقع فی هذا الیوم أمرُ کذا»، که در اینجا «أمر»