اصول فقه شیعه جلد 3 صفحه 357

اطلاق (أقیموا الصلاة) تمسک کنیم[303]. ولی در ارتباط با قصد قربت، مرحوم آخوند بر اساس مبنای خود[304] می‌فرماید: «شک در تعبّدیت و توصّلیت، مانند شک در جزئیت و عدم جزئیت سوره نیست تا بتوانیم به اطلاق تمسک کنیم. اینجا نمی‌توان به اطلاق تمسک کرد زیرا تقابل بین اطلاق و تقیید، تقابل عدم و ملکه است یعنی ما لفظ «اعْمی» را به کسی اطلاق می‌کنیم که شأن او این است که بصیر باشد و آن را بر جدار اطلاق نمی‌کنیم، چون جدار، شأنیت بصیر بودن را ندارد. تقابل این‌ها تقابل عدم و ملکه است، اطلاق، عبارت از عدم تقیید است ولی آن «عدم تقیید» ی که امکان تقیید در مورد آن وجود داشته باشد و الّا مجرّد عدم تقیید را- هرچند قابلیت تقیید در آن نباشد- نمی‌توان مطلق نامید. در مسأله جزئیت سوره که شما اطلاق را پیاده می‌کنید، این اطلاق به معنای عدم تقیید است و مورد آن‌هم جایی است که امکان تقیید وجود دارد، مولا می‌توانست بگوید: «أقیموا الصلاة المشتملة علی السورة»، امّا در مسأله قصد