اصول فقه شیعه جلد 3 صفحه 428

این می‌شود که امر واقع بعد از نهی یا بعد از توهم نهی در هیچ معنایی ظهور ندارد، نه در وجوب- که معنای حقیقی است- و نه در اباحه و نه در تبعیت و امثال این‌ها که به عنوان معانی مجازیه مطرح است[349]. نتیجه بحث در ارتباط با امر واقع بعد از نهی یا توهم نهی از آنچه گفته شد معلوم گردید که حق با مرحوم آخوند است که فرمود: ادعای اوّل مشهور مورد قبول است یعنی امر واقع بعد از نهی یا بعد از توهم نهی، ظهور اوّلی خود را از دست می‌دهد ولی ادّعای دوم مشهور مورد قبول نیست و امر واقع بعد از نهی یا توهم نهی، پس از اینکه ظهور اوّلی خود را از دست داد، در هیچ معنایی ظهور پیدا نمی‌کند، بر خلاف مشهور که معتقد بودند در این صورت ظهور در اباحه پیدا می‌کند.