اصول فقه شیعه جلد 3 صفحه 43

می‌خواهد چنین راهی را طی کند. پس اینکه مرحوم آخوند می‌فرماید: «تعبیر به «لم تأمر ...» به لحاظ حال اوست» مقصود ایشان این است که شخص سافل، از این راه می‌خواهد دسترسی به امر پیدا کند. او می‌بیند سافل است و طلب صادر از سافل، امر نمی‌باشد، می‌آید به کمک ادّعاء، سافلیت خود را کنار زده و برای خودش علوّ درست می‌کند و به اعتقاد خودش روی کرسی امر نشسته و امر می‌کند. در نتیجه ما از تحلیل همین مسئله در می‌یابیم که امر در ارتباط با علوّ است و استعلاء تنها نمی‌تواند امر درست کند.

جهت سوم: آیا طلبی که مفاد امر است خصوص طلب وجوبی است یا اعم از طلب وجوبی و استحبابی؟[37]

اشاره

مرحوم آخوند معتقد است مفاد امر، خصوص طلب وجوبی است.[38] در مقابل ایشان، بعضی عقیده دارند مفاد امر، یک معنای اعمّ است که هم طلب وجوبی را شامل می‌شود و هم طلب ندبی را.

دلیل قائلین به اعم‌

اشاره

مهم‌ترین دلیلی که قائلین به اعم اقامه کرده‌اند این است که می‌گویند: تقسیم امر