ایضاح الکفایه: درسهای متن کفایه الاصول حضرت آیه الله فاضل لنکرانی جلد 4 صفحه 386

و منها: قوله علیه السّلام (کل شی ء لک حلال حتی تعرف أنه حرام بعینه) الحدیث، حیث دل علی حلیّه ما لم یعلم حرمته مطلقا، و لو کان من جهه عدم الدلیل علی حرمته، و بعدم الفصل قطعا بین إباحته و عدم(1) وجوب الاحتیاط فیه و بین عدم وجوب الاحتیاط فی الشبهه الوجوبیه، یتم المطلوب [1].

جواب: در این روایت، حجب به خداوند نسبت داده شده است، لذا اگر چنین معنا نکنیم اصلا اسناد حجب به خداوند صحیح نمی شود.

اگر روایتی برای ما مخفی شد آیا می توانیم بگوییم خداوند علمش را از ما منع نموده است؟ خیر.

ولی می توانیم بگوئیم حکم مستفاد از آن روایت بر ما مجهول است و حدیث رفع شامل آن می شود.

3- حدیث «حل»

[1]- سوّمین روایتی که در بحث برائت مورد استدلال قرار گرفته است عبارتست از:

«کلّ شی ء لک حلال حتّی تعرف انّه حرام بعینه»(2).

معنا: هر چیزی که شک در حلّیّت و حرمت آن داشته باشی در مرحله ظاهر، محکوم به حلّیّت است تا وقتی بدانی که آن چیز حرام است.

آیا در ما نحن فیه می توان به این روایت تمسّک نمود؟

مرحوم مصنّف می فرمایند این روایت عام است و در دو جهت بحث می کنند:

1- این روایت مسلّما شامل شبهات موضوعیّه می شود چون مفادش این است

1- « و عدم» عطف تفسیری برای اباحته می باشد.

2- وسائل الشّیعه ج 12 باب 4 از ابواب ما یکتسب به حدیث 4/ قریب به مضمون فوق است.