سیاست های فقرزدایی در کلام معصومین علیهم السلام صفحه 107

عبدالاعلی آل سام می گوید: «در یک روز گرم تابستانی، در یکی از کوچه های مدینه، با امام صادق علیه السلام رو به رو شدم و عرض کردم: فدایت شوم! با مقامی که نزد خدای بزرگ و با خویشاوندیی که با رسول خدا صلی الله علیه و آله داری، چرا در چنین روز گرمی این گونه خود را آزار می دهی (و برای خود تلاش می کنی)؟ فرمود: ای عبدالاعلی! در طلب روزی از خانه بیرون آمده ام تا با این کار، از امثال تو بی نیاز باشم».(1)

ابو عمرو شیبانی می گوید: «امام صادق علیه السلام را دیدم که بیلی در دست و پوششی درشت بر تن داشت و در باغچه ای که متعلّق به خودش بود، کار می کرد و عرق می ریخت. عرض کردم: فدایت شوم! بیل را به من بده تا به جای تو کار کنم. فرمود: من چنان دوست دارم که شخص، در گرمای آزار دهنده آفتاب، برای به دست آوردن نیازهای زندگی کار کند و رنج بیند».(2)

علی بن ابی حمزه، از پدرش نقل می کند که گفت: «ابوالحسن (امام موسی کاظم علیه السلام ) را دیدم که در زمینی متعلّق به خودش کار می کرد، و پاهای او خیس عرق شده بود. عرض کردم: فدایت شوم! کارگرانت کجایند؟ فرمود: ای علی! کسانی با دست خود در زمین خویش کار کردند که از من و پدرم بهتر بودند. گفتم: کدام کسان؟ فرمود: رسول خدا صلی الله علیه و آله و امیرالمؤمنین علی علیه السلام و همهپدرانم که