سیاست های فقرزدایی در کلام معصومین علیهم السلام صفحه 114

طمع ورزی، احساس نیاز کاذب در انسان می آفریند و چون وی نمی تواند به این احساس، پاسخ مثبت دهد، به فقر دچار می شود.

اَلْقَنَاعَهُ کنزٌ لا یَنْفَدُ.(1)

قناعت گنجی پایان ناپذیر است.

مَنْ قَنَعَ بِمَا رَزَقَهُ اللّه ُ فَهُوَ مِنْ أَغْنَی النَّاسِ.(2)

هر کس به آن چه خدا روزیش کرده است، قناعت ورزد، غنی ترین مردم است.

اَلْقَنَاعَهُ رَأسُ الْغِنی.(3)

قناعت، ریشه و اساس توانگری و بی نیازی است.

اَلْقَنَاعَهُ أَهْنَأُ عَیْشَهٍ.(4)

قناعت، گواراترین زندگی است.

کَفَی بِالقَنَاعَهِ مُلْکا وَ بِحُسْنِ الْخُلْقِ نَعِیما.(5)

قناعت برای دولتمندی و خوش خلقی برای فراوانی نعمت، کافی است.

امام علی علیه السلام در تفسیر این آیه «فَلَنُحْیِیَنَّهُ حَیَاهً طَیِّبَهً؛ به او زندگی پاکیزه خواهیم بخشید»(6) فرمود:

زندگی پاکیزه با قناعت میسر است.

ایشان درباره صرفه جویی می فرماید:

1- نهج البلاغه دشتی، کلمات قصار 475.
2- بحار الانوار، ج 77، ص 45، باب 3، ح2.
3- غررالحکم و دررالکلم، ج 1، ص 37، فصل 1، ح 1148.
4- غررالحکم و دررالکلم، ج 1، ص 37، فصل 1، ح 976.
5- نهج البلاغه صبحی صالح، کلمات قصار 229.
6- نحل، 97.