سیاست های فقرزدایی در کلام معصومین علیهم السلام صفحه 123

و امام باقر علیه السلام نیز فرموده است:

إِنَّ العَبْدَ لیُذْنِبُ الذَّنْبَ فَیَزوی عَنْهُ الرِزْقُ.(1)

همانا (وقتی که) بنده گناه می کند روزی از او دور می شود.

امام صادق علیه السلام می فرماید:

إِنَّ الذَّنبَ یَحْرِمَ الْعَبْدَ الرِّزقَ.(2)

همانا گناه، بنده را از روزی محروم می سازد.

امام کاظم علیه السلام در این زمینه می فرماید:

اَلْخِیَانَهُ وَالْکِذْبُ یَجلُبانِ الْفَقْرَ وَ النِّفاقَ.(3)

خیانت و دروغ گویی، فقر و نفاق می آورد.

در روایت به نقل از امام رضا علیه السلام آمده است:

حُرِّمَ أکْلُ مَالِ الْیَتِیمِ ظُلما لِعِلَلٍ کَثیرهٍ، مِن وُجوهِ الْفَساد. أوّلُ ذلِکَ: إِذَا أَکَلَ مالَ الْیَتیمِ ظُلما فَقَدْ أَعَانَ عَلَی قَتْلِهِ... فَاِذا أکَلَ مَالَهُ فَکَانَّهُ قَدْ قَتَلَهُ، وصَیَّرَهُ إلی الْفَقَرِ وَ الْفَاقَهِ... .(4)

خوردن مال یتیم به ستم، به علت های بسیاری حرام شده است؛ زیرا فسادهای گوناگون را در پی دارد. نخستین آن ها این است که چون مال یتیم را به ستم بخورد، به مرگ او کمک کرده است... پس چون مال او را بخورد، به این می ماند که او را کشته و به فقر و تهی دستی دچار ساخته است.

از مفهوم این روایات برمی آید که پرهیز از گناه، روزی را فراوان می کند و

1- اصول کافی، ج 3، باب گناه، ح8.
2- اصول کافی، ج 3، باب گناه، ح 11.
3- بحارالانوار، ج 75، ص 326، باب 25، ح 4.
4- علل الشرایع، شیخ ابی جعفر صدوق، بیروت، مؤسسه الأعلمی للمطبوعات، 1408 ه . ق، چ 1، ج 2، باب 232، ح1.