سیاست های فقرزدایی در کلام معصومین علیهم السلام صفحه 204

بزن و او را در بازار بگردان. اگر کسی از او شکایتی با شاهدی آورد، او و

شاهدش را قسم بده، آن گاه حقّ او را از مال ابن هرمه بپرداز. سپس او را دست

بسته و با خواری به زندان برگردان و بر پایش زنجیر بزن. تنها هنگام نماز،

زنجیر را از پایش درآور و اگر برای او خوردنی و نوشیدنی و یا پوشیدنی

آوردند، مانع نشو. به کسی اجازه نده که بر او داخل شود و راه مخاصمه و

طریق نجات را به او بیاموز. اگر به تو گزارش رسید که کسی در زندان، چیزی به

او یاد داده است که مسلمانی از آن زیان می بیند، آن شخص را بزن و زندانی کن تا توبه کند و از کردار خود پشیمان شود.

ای رفاعه! همه زندانیان را برای تفریح به حیاط زندان بیاور جز ابن هرمه، مگر آن که برای جانش بیمناک باشی. در این صورت، او را با زندانیان دیگر به

صحن زندان ببر. اگر قدرت بدنی دارد، هر ماه 35 ضربه شلاّق بر بدنش بزن و

قضیّه را برای من بنویس و نام جانشین او را نیز گزارش کن و حقوق ابن هرمه را

قطع کن. (1)

این گونه برخوردها نشان می دهد که امام علی علیه السلام با توجه به آثار ناپسند

فساد مالی کارگزاران، نسبت به این امر حساسیت فوق العاده ای نشان می داد و

پیوسته نظاره گر کارمندان دولتی بود تا به محض دیدن یا شنیدن گزارشی از خیانت کارگزاران، بدون از دست دادن وقت و بدون توجه به سمت و نسب

چنین اشخاصی، آنان را بازخواست و سرزنش کند. ایشان، حساب دقیق روز

قیامت را به آنان یادآوری می کرد و اموال بیت المال را که بدان دست درازی

کرده بودند، به حساب دولت برمی گرداند. افزون بر آن، با، بازداشت کارمند

خیانت کار، وی را به سزای کردارش می رساند و حتی گاهی بعضی افراد را

برای همیشه از سمت شان عزل می کرد و از مجموعه کارهای دولتی، بیرون

می راند.