- مقدّمه مؤلّف: 1
- اشاره 1
- اقسام مکلّف نسبت به حکم شرعی 7
- مقصد اول: قطع و احکام آن 14
- اشاره 14
- (فرق بین قطع طریقی و قطع موضوعی) 23
- خاصیت قطع طریقی و قطع موضوعی 32
- اشاره 42
- تنبیه اوّل [قاطع در عمل به قطعش به بیشتر از ادله ای که اثبات کننده احکام مقطوعش هستند نیازی ندارد] 42
- (تنبیهات مبحث قطع) 42
- مناقشه شیخ در ادلّه قائلین به حرمت تجرّی 49
- تأییدی بر تفاوت عصیان با تجرّی 55
- (انتقاد شیخ به کلام صاحب فصول) 64
- اشاره 64
- تحقیق شیخ 74
- جمع میان دو دسته اخبار 78
- بیان شهید اوّل در قواعد 84
- (بیان اخباریها در عدم حجیّت قطع) 88
- اشاره 88
- دوم: [آیا قطع حاصل از مقدّمات عقلیّه حجّت است یا نه؟] 88
- (کلام محدث استرآبادی در فوائد مدنیّه) 92
- اشاره 92
- ادامه گفتار استرآبادی 96
- (بیان شیخ پیرامون جزم و قطع) 102
- (بیان محدث بحرانی) 103
- اشاره 103
- (اشکالات شیخ به گفتار محدّث بحرانی) 109
- توجیه نظر اخباریها توسط شیخ 114
- اشاره 114
- (پاسخ شیخ از توجیهی که ذکر شد) 118
- اشاره 127
- [نظر شیخ پیرامون اخبار مذکور] 127
- (استدراک و انصاف) 127
- اشاره 134
- انتقاد شیخ به کاشف الغطاء 134
- تنبیه سوم (کلام در قطع قطّاع و انتقادات شیخ به بیان کاشف الغطاء) 134
- اشاره 136
- نقد شیخ به صاحب فصول 136
- توجیه صاحب فصول 136
- تنبیه چهارم (سخن در علم اجمالی) 145
- اشاره 145
- ( [مقام دوم] کلام در کفایت علم اجمالی نسبت به مقام امتثال) 148
- اشاره 148
- (دعوی و دفع آن) 148
- (عدم جواز احتیاط در عبادات) 148
- بحث پیرامون ظنّ تفصیلی 156
- دوران امر میان احتیاطی که متوقف بر تکرار و عمل به ظنّ تفصیلی 158
- (دوران امر میان عمل به ظنّ خاص و عمل به علم اجمالی) 166
- مقام اول کفایت علم اجمالی در اثبات تکلیف همچون علم تفصیلی است 178
- (سخن شیخ در صور علم اجمالی) 178
- اشاره 178
- بیان دو مقدّمه 180
- (موارد موهم خلاف) 186
- (مورد دیگر) 188
- (استشهاد) 188
- (مورد دیگر) 189
- (بیان شیخ در مخالفت با حکم معلوم بالاجمال) 198
- (سخن شیخ در مخالفت با حکم معلوم بالاجمال) 203
- حکم مخالفت التزامیّه 208
- اشاره 211
- (تحقیق شیخ) 213
- اشاره 223
- استدراک 230
- (انصاف) 230
- (حکم مخالفت عملیّه) 236
- اشاره 236
- (جواب) 237
- (سخن در اشتباه حکم به اعتبار شخص مکلّف) 251
- (سخن در حکم موضوع مردّد میان دو شخص) 251
- (برخی از فروع مسئله اشتباه موضوع) 252
- (مختار شیخ) 257
- اشاره 257
- اشاره 261
- استدراک شیخ 265
- اما حکم ستر خنثی در نماز 265
- (حکم جهر و اخفات در نماز خنثی) 266
- (حکم معامله غیر با خنثی) 271
و قد عثرت بعد ما ذکرت هذا علی کلام یحکی عن المحدّث الاسترابادی فی فوائده المدنیه:
قال: فی عداد ما استدلّ به علی انحصار الدلیل فی غیر الضّروریّات الدینیّه بالسّماع عن الصادقین علیهم السّلام.
قال: الدلیل التّاسع مبنی علی مقدّمه دقیقه شریفه تفطّنت لها بتوفیق الله تعالی و هی انّ العلوم النّظریّه قسمان:
قسم ینتهی الی مادّه هی قریبه من الاحسان و من هذا القسم علم الهندسه و الحساب و اکثر ابواب المنطق.
و هذا القسم لا یقع فیه الخلاف بین العلماء و الخطاء فی نتائج الافکار.
و السّبب فی ذلک انّ الخطاء فی الفکر امّا من جهه الصوره او من جهه المادّه و الخطاء من جهه الصّوره لا یقع من العلماء لانّ معرفه الصوره من الامور الواضحه عند الاذهان المستقیمه و الخطاء من جهه المادّه لا یتصوّر فی هذه العلوم لقرب الموادّ فیها الی الاحساس.
و قسم ینتهی الی مادّه هی بعیده عن الاحساس و من هذا القسم الحکمه الالهیّه و الطبیعیّه و علم الکلام و علم اصول الفقه و المسائل النظریّه و الفقهیّه و بعض القواعد المذکوره فی کتب المنطق و من ثمّ وقع الاختلافات و المشاجرات بین الفلاسفه فی الحکمه الالهیّه و الطبیعیّه و بین علماء الاسلام فی اصول الفقه و مسائل الفقه و علم الکلام و غیر ذلک.
و السّبب فی ذلک انّ القواعد المنطقیّه انما هی عاصمه من الخطاء من جهه الصوره لا من جهه المادّه، اذ أقصی ما یستفاد من المنطق فی باب موادّ الاقیسه تقسیم الموادّ علی وجه کلیّ الی اقسام و لیست فی المنطق قاعده بها یعلم انّ کلّ مادّه مخصوصه داخله فی ایّ قسم من الاقسام، و من المعلوم امتناع وضع قاعده یکفل بذلک.
ترجمه:
(کلام محدث استرآبادی در فوائد مدنیّه)
اشاره
و بعد از اینکه مطلب فوق را ذکر نمودم به کلامی آگاه شدم که در کتاب فوائد المدنیّه از محدّث استرآبادی حکایت می شود و در ردیف استدلالات بر انحصار دلیل در غیر ضروریات دینی به شنیدن از حضرات صادقین علیهما السّلام چنین گفته است:
دلیل نهم مبتنی بر یک مقدمه دقیق و شریف است که با تأیید حضرت حق آن را فهم کردم و آن عبارتست از اینکه:
علوم نظری و اکتسابی بر دو قسم است:
1- قسمی که به مادّه ای قریب به حس منتهی شده همچون علم هندسه و حساب و بیشتر باب های منطق.
و در این قسم از علوم بین علما اختلاف و خطای در نتایج اندیشه ها رخ نمی دهد.
و علّت این عدم اختلاف و خطاء در فکر یا از جهت صورت است یا از جهت ماده و خطاء از