کتابخانه بالقرآن

متن،ترجمه و شرح کامل رسائل شیخ انصاری به روش پرسش و پاسخ جلد 9 صفحه 417

صفحه 417

متن (المسأله الاولی) (فی ترک الجزء سهوا)(1) امّا الاولی، فالأقوی فیها: أصاله بطلان العباده بنقص الجزء سهوا إلّا أن یقوم دلیل عامّ أو خاصّ علی الصحّه؛ لأنّ ما کان جزءا فی حال العمد کان جزاء فی حال الغفله، فإذا انتفی، انتفی المرکّب، فلم یکن المأتیّ به موافقا للمأمور به، و هو معنی فساده.

أمّا عموم جزئیّته لحال الغفله؛ فلأنّ الغفله لا توجب تغییر المأمور به؛ فإنّ المخاطب بالصلاه مع السوره إذا غفل عن السوره فی الأثناء لم یتغیّر الأمر المتوجّه إلیه قبل الغفله، و لم یحدث بالنسبه إلیه من الشارع أمر آخر حین الغفله؛ لأنّه غافل عن غفلته، فالصلاه المأتیّ بها من غیر سوره غیر مأمور بها بأمر أصلا. غایه الأمر: عدم توجّه الأمر بالصلاه مع السوره إلیه؛ لاستحاله تکلیف الغافل، فالتکلیف ساقط عنه ما دام الغفله، نظیر من غفل عن الصلاه رأسا أو نام عنها، فإذا التفت إلیها و الوقت باق وجب علیه الاتیان بها بمقتضی الأمر الأوّل.

*** ترجمه

(مسئله اول: در ترک جزء است از روی سهو)

اشاره

قوی ترین قول در مسئله اوّل: اصالت بطلان عبادت است به سبب کم کردن جزء از روی سهو، مگر اینکه دلیل عامّ و یا خاصّی بر صحّت عبادت اقامه شود.

زیرا هر چیزی که در حال عمد جزء است، در حال غفلت نیز جزء است، پس اگر جزئی منتفی شد، مرکب (یعنی مأمور به نیز) منتفی می شود، و لذا مأتی به، مطابق مأمور به