متن،ترجمه و شرح کامل رسائل شیخ انصاری به روش پرسش و پاسخ جلد 9 صفحه 573

1- فی النسخ:« و دعوی».

2- لم ترد« أهل» فی بعض النسخ.

3- فی بعض النسخ زیاده:« أعمّ من».

4- عوالی اللآلی 4: 48، الحدیث 206.

5- نفس المصدر، الحدیث 205.

6- نفس المصدر، الحدیث 207.

و ضعف أسنادها مجبور باشتهار التمسّک بها بین الأصحاب فی أبواب العبادات، کما لا یخفی علی المتتبّع(1).

نعم، قد یناقش فی دلالتها:

أمّا الاولی، فلاحتمال کون «من» بمعنی الباء أو بیانیّا، و «ما» مصدریّه زمانیّه(2).

و فیه: أنّ کون «من» بمعنی الباء مطلقا و بیانیّه فی خصوص المقام مخالف للظاهر بعید، کما لا یخفی علی العارف بأسالیب الکلام.

و العجب معارضه هذا الظاهر(3) بلزوم تقیید الشی ء- بناء علی المعنی المشهور- بما کان له أجزاء حتّی یصحّ الأمر بإتیان ما استطیع منه، ثمّ تقییده بصوره تعذّر إتیان جمیعه، ثمّ ارتکاب التخصیص فیه بإخراج ما لا یجری فیه هذه القاعده اتفاقا، کما فی کثیر من المواضع؛ إذ لا یخفی أنّ التقییدین الأوّلین یستفادان من قوله: «فأتوا منه ... الخ»، و ظهوره حاکم علیهما.

نعم، إخراج کثیر من الموارد لازم، و لا بأس به فی مقابل ذلک المجاز البعید.

و الحاصل: أنّ المناقشه فی ظهور الروایه من اعوجاج الطریقه فی فهم الخطابات العرفیّه.

*** ترجمه

(قول به عدم سقوط الباقی و دلیل آن:)

و دلیل بر قول دوم (که الباقی واجب است):

1- استصحاب وجوب بقیّه اجزاء است، وقتی که مکلّف مسبوق به قدرت است، البتّه بنا بر این که مستصحب همان مطلق وجوب (و یا کلّی)، و به معنای لزوم انجام فعل است بدون توجّه به این که این وجوب لنفسه است یا لغیره.