متن،ترجمه و شرح کامل رسائل شیخ انصاری به روش پرسش و پاسخ جلد 11 صفحه 475

2- و همه این حرفهای ما در صورتی است که قائل شویم به اینکه: میته آن حیوانی است که روحش از بدنش رفته مطلقا (چه با حتف انف چه با ذبح ناقص، چه با ذبح کامل که می شود عام و خرج منه ما ذکی).

پس اگر شکّ شود در این عنوانی که خارج شده است از تحت آن عام (یعنی گوشت و یا جلد مطروحه)، اصل عدم آن است، (یعنی اصل این است که این از مصادیق ما خرج نیست و لذا تمسّک می شود به عموم حرمت علیک المیته که می شود حرام و نجس).

پس: بنابراین دو مبنا، راهی جز پذیرش قول مشهور در این مسئله نیست.

***

تشریح المسائل

* مقدمه بفرمائید مذکّی و میته به چه معناست؟

سه قول و یا نظریه در این رابطه مطرح شده است:

1- مشهور این است که: مذکّی یک امر وجودی است، که همان حیوان ذبح شرعی شده است و میته یک امر عدمی است، که همان حیوانی است که تذکیه نشده باشد، چه به حتف انف مرده باشد و چه به ذبح فاسد کشته شده باشد.

طبق این معنا، تقابل میته و مذکّی، تقابل ملکه و عدم ملکه است.

2- اینکه هریک از میته و مذکّی یک امر وجودی هستند و لذا تقابلشان تقابل تضاد است و لذا: مذکّی به حیوانی گفته می شود که ذبح شرعی شده و میته به حیوانی گفته می شود که خود به خود یعنی مات حتف انفه باشد و یا اینکه ذبح فاسد شده باشد.

3- اینکه میته یک امر وجودی بوده و اعمّ از مذکّی است. چرا؟ زیرا میته، چیزی است که روحش از آن بدنش خارج شده است، اعمّ از اینکه: مات حتف انفه باشد، یا به ذبح فاسد ذبح شده باشد و یا صحیحا ذبح شده باشد که همان مذکّی باشد.

پس: مذکّی به لحاظ موضوع، فردی از افراد میته است و لکن به لحاظ حکمی مستثنای از آن می باشد.

* باتوجّه به مقدمه فوق مراد شیخ در (لکنّ الانصاف) چیست؟

این است که پاسخهای ما به اشکالاتی که تاکنون وارد شد، بر مبنای معنای اوّل در میته و