متن،ترجمه و شرح کامل رسائل شیخ انصاری به روش پرسش و پاسخ جلد 12 صفحه 293

امّا مراد عالم کتابی از(و سلنا مثل ذلک)...التزام به بیّنۀ مصطلح که شأن مدّعی است که آن را بیاورد نمی باشد بلکه مراد این است که خود امام و همۀ مسلمانان معترف به اصل نبوّت هستند و شما که مدّعی بشارت هستید بیّنه بیاورید و الاّ عالم یهودی نیازی به بیّنه ندارد پس؛باز هم اعتراف شد به نبوّت تنجیزی.

*غرض از«فافهم»در پایان متن چیست؟

اشاره است به اینکه از اوّل امام علیه السّلام به نبوّت تقدیریّه معترف بودند و همان قسمت جوابگوی عالم کتابی بود و مسألۀ التزام به بیّنه نیز که حکمش روشن گردید.

تلخیص المطالب

حاصل آنچه گذشت در یک گفتمان ساده با شیخ انصاری(ره)

*جناب شیخ موضوع بحث در تنبیه دهم چیست؟

این است که:تمسّک به استصحاب در امور اعتقادیّه جایز نیست.فی المثل:

1-شخصی در یک زمانی به نبوّت یک نبیّ یقین دارد،و لذا بر او واجب است که به نبوّت آن نبیّ معتقد بوده و به احکام شریعت او عمل نماید.

2-پس از مدتی شک می کند که آیا باز هم او نبیّ است یا که دوران نبوّتش به پایان رسیده است؟

-به نظر ما این شخص نمی تواند استصحاب کند نبوّت آن نبیّ و وجوب الاعتقاد به نبوّت آن نبیّ را.چرا؟

-زیرا استصحاب یا از باب تعبّد یعنی اخبار لا تنقض حجّت است و یا از باب اماریّت یعنی ظنّ حجّت است:

1-اگر از باب تعبّد حجّت باشد معنایش این است که:همان کاری را که در زمان یقین می کردی در زمان شک هم،همان کار را بکن،فی المثل:

آنگاه که به حیات زید یقین داشتی،نفقۀ زوجۀ او را از اموالش پرداخت می کردی،اکنون هم که در حیات زید شک داری،نفقۀ زوجه اش را از اموالش بپرداز.و وضع عملت را تغییر نده.

حال انما الکلام در این است که این حرف را نمی توان در اعتقادیات زد و گفت:

قبلا که به نبوّت فلان نبیّ یقین داشتی یک عمل قلبی انجام می دادی که آن اعتقاد به نبوّت او بود،اکنون هم که در نبوّت او شک داری،همان کار را بکن یعنی به نبوّت او معتقد باشد.چرا؟