بررسی گسترده ی فقهی: معونه الظالمین، الولایه من قِبَل الجائر و جوائز السلطان صفحه 135

به مؤمنی برای دفع ضرر از خود در مقام إکراه جایز است، امّا در ما نحن فیه که إکراه صادق نیست از ادلّه ی تقیه نمی توان چنین استفاده ای کرد که اضرار به مؤمنین برای دفاع از مؤمن اجنبی دیگر جایز باشد؛ مثلاً در صورتی که بدانیم اگر ضرری به زید مؤمن بزنیم، جائر آب را بر محلّه ی شیعه نشین نمی بندد، از آن جا که این جا إکراه صادق نیست نمی توانیم از ادلّه ی إکراه، جواز اضرار به آن مؤمن را برای دفع ضرر از مؤمن دیگر استفاده کنیم؛ زیرا فرض این است که زید و آن هایی که در صورت بسته شدن آب متضرر می شوند، نسبت شان به ما علی السواء است، کما این که از ادلّه ی تقیه هم چنین چیزی استفاده نمی شود که برای دفع ضرر از مؤمنی می توان نسبت به مؤمن دیگر اضرار کرد. دلیل «لاحرج» هم این جا کاربرد ندارد؛ چون وارد آمدن ضرر بر هر کدام که نسبت به ما بیگانه هستند، حرجی بر ما ایجاد نمی کند.

بله، اگر جان مؤمنی در خطر باشد، ایراد ضرر بر مؤمن دیگر برای حفظ جان آن مؤمن جایز است؛ زیرا «نفس المؤمن لا یعادل بشیء».