بررسی گسترده ی فقهی: معونه الظالمین، الولایه من قِبَل الجائر و جوائز السلطان صفحه 446

2. روایت کثیر:

وَ عَنْهُ [مُحَمَّدُ بْنُ الْحَسَنِ بِإِسْنَادِهِ عَنِ الْحُسَیْنِ بْنِ سَعِیدٍ] عَنْ فَضَالَهَ عَنْ أَبَانٍ عَنِ الْحُسَیْنِ بْنِ کَثِیرٍ عَنْ أَبِیهِ قَالَ: سَأَلَ رَجُلٌ أَمِیرَ الْمُؤْمِنِینَ … علیه السلام … عَنِ اللُّقَطَهِ فَقَالَ: یُعَرِّفُهَا فَإِنْ جَاءَ صَاحِبُهَا دَفَعَهَا إِلَیْهِ وَ إِلَّا حَبَسَهَا حَوْلًا فَإِنْ لَمْ یَجِئْ صَاحِبُهَا أَوْ مَنْ یَطْلُبُهَا تَصَدَّقَ بِهَا فَإِنْ جَاءَ صَاحِبُهَا بَعْدَ مَا تَصَدَّقَ بِهَا إِنْ شَاءَ اغْتَرَمَهَا الَّذِی کَانَتْ عِنْدَهُ وَ کَانَ الْأَجْرُ لَهُ وَ إِنْ کَرِهَ ذَلِکَ احْتَسَبَهَا وَ الْأَجْرُ لَهُ.(1)

حسین بن کثیر از پدرش کثیر نقل می کند که شخصی از امیرالمؤمنین درباره ی لقطه سؤال کرد، حضرت فرمودند: آن را تعریف می کند، پس اگر صاحبش آمد به او تحویل می دهد و الا یک سال آن را نگه می دارد،(2) پس اگر صاحبش یا کسی که [از طرف مالک] به دنبال آن است نیامد، آن را صدقه می دهد. آن گاه اگر بعد از صدقه دادن مالکش آمد، اگر خواست، غرامت را از کسی که مال پیشش بود [ملتقط] می گیرد و اجر برای او [ملتقط] محسوب می شود و اگر دوست نداشت، آن را برای خدا حساب کند [قصد قربت کند] و اجر هم برای خود اوست.

این روایت از لحاظ سند به خاطر الحسین بن کثیر و کثیر که مشترک بین چند نفر بوده و توثیق ندارند، ناتمام است.

3. صحیحه ی محمد بن مسلم:

وَ عَنْهُ [مُحَمَّدُ بْنُ الْحَسَنِ بِإِسْنَادِهِ عَنِ الْحُسَیْنِ بْنِ سَعِیدٍ] عَنْ فَضَالَهَ بْنِ أَیُّوبَ عَنِ الْعَلَاءِ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ مُسْلِمٍ عَنْ أَحَدِهِمَا … علیهما السلام … قَالَ: سَأَلْتُهُ عَنِ

1- همان، ح2 و تهذیب الاحکام، ج6، ص389.

2- و به قرینه ی روایات قبل، در طول سال نیز تعریف می کند.