بررسی گسترده ی فقهی: معونه الظالمین، الولایه من قِبَل الجائر و جوائز السلطان صفحه 454

إِیَّاهُ وَ إِنْ مَاتَ أَوْصَی بِهَا فَإِنْ أَصَابَهَا شَیْ ءٌ فَهُوَ ضَامِنٌ.

وَ رَوَاهُ الصَّدُوقُ بِإِسْنَادِهِ عَنْ عَلِیِّ بْنِ جَعْفَرٍ مِثْلَهُ.(1)

جناب علی بن جعفر می فرماید: از ایشان [برادرش موسی بن جعفر … علیهما السلام …] سؤال کردم درباره ی کسی که به لقطه ای دست می یابد، لقطه ی دراهم یا لباس یا دابه، چه کار باید بکند؟ فرمودند: یک سال آن را تعریف می کند، پس اگر صاحبش را نشناخت در عُرض اموالش حفظ می کند تا این که طالبش بیاید و اگر مُرد [یعنی نشانه های موت پیدا شد] آن را وصیت می کند، پس اگر چیزی به آن اصابه کرد ضامن است.

سند جناب عبدالله بن جعفر الحمیری در این روایت هم به خاطر عبد الله بن الحسن ناتمام است، ولی سند صدوق … قدس سره … به جناب علی بن جعفر تمام است؛ زیرا در مشیخه می فرماید:

و کلّ ما کان فی هذا الکتاب عن علیّ بن جعفر فقد رویته عن أبی … قدس سره … عن محمّد بن یحیی العطّار عن العمرکیّ بن علیّ البوفکیّ عن علیّ بن جعفر عن أخیه موسی بن جعفر … علیهما السلام ….

و رویته عن محمّد بن الحسن بن أحمد بن الولید … قدس سره … عن محمّد بن الحسن الصفّار و سعد بن عبد اللّه جمیعا عن أحمد بن محمّد بن عیسی و الفضل بن عامر عن موسی بن القاسم البجلیّ عن علیّ بن جعفر، عن أخیه موسی بن جعفر … علیهما السلام …، و کذلک جمیع کتاب علیّ بن جعفر … علیه السلام … فقد رویته بهذا الإسناد.(2)

1- وسائل الشیعه، ج 25، کتاب اللقطه، باب2، ح13، ص445؛ قرب الاسناد، ص269 و من لا یحضره الفقیه، ج3، ص292.

2- من لا یحضره الفقیه، ج4، ص422.