جوان و جوانی در سیره اهل بیت علیهم السلام صفحه 12

واژه «شباب» در زبان عربی به معنای جوانی و آغاز چیزی است(1) و برای بیان دوره خاص به کار می رود و «فتی» به معنای تازه جوان، بزرگوار، کریم، سخاوتمند، برده، و... آمده است(2) و صفت است برای کسی که در آن دوره قرار دارد. در زبان فارسی «جوانی» و «جوان» از مفاهیمی هستند که معادل آن دو (شباب و فتی) به کار گرفته می شوند. در لغت نامه دهخدا در بیان معنای جوان می نویسد: «برنا, هرچیز که از عمر آن چندان نگذشته باشد. شاب، مقابل پیر».

و در ذیل جوانی می نگارد: «ضد پیری، شباب، حداثت».(3)

بنابراین جوان کسی است که هنوز به مرحله پیری قدم ننهاده و در اوایل عمر خویش قرار دارد.

1-3. جوانی در اصطلاح روان شناسان

اشاره

جوانی نزد روان شناسان, مرحله خاصی از عمر است که در این دوران برخی از هرمون ها فعال می گردد و جوان را از مرحله کودکی بیرون می برد. ترشح هرمون های خاص و فعالیت برخی از غدد سبب می شود که تغییراتی در صدا ایجاد شود و دیدگاه ها در حال دگرگونی قرار بگیرد, ولی اینکه در چه سنینی این تغییرات رخ می دهد، بین روان شناسان اتفاق نظر وجود ندارد. برخی گفته اند:

معمولا جوانی در پایان تحصیلات متوسطه آغاز می شود و زمانی که فرد در نقش حرفه ای بزرگسال در می آید پایان می پذیرد.(4)

1- (1) لسان العرب، ج 1، ص 480.
2- (2) مجمع البحرین، ج 1, ص 324.
3- (3) فرهنگ دهخدا، ماده جوان و جوانی.
4- (4) روان شناسی ژنتیک 2, از روان تحلیل گری تا رفتار شناسی، ص 131.