جوان و جوانی در سیره اهل بیت علیهم السلام صفحه 44

الشَّبَابُ شُعْبَهٌ مِنَ الْجُنُونِ؛(1) جوانی شاخه ای از دیوانگی است.

در روان شناسی نیز این مرحله را, دوران حساس نامیده اند:

دوره نوجوانی و جوانی دوران استرس و فشار است. هر نوع محرک یا تغییر در محیط داخلی و خارجی است که باعث اختلال در تعادل حیاتی بدن می گردد و در شرایط خاصی بیماری زا است. استرس های دوران نوجوانی باعث هیجان ها، مشکلات عاطفی و گاهی روانی می شود. می توان گفت که اشکالات عاطفی، نوعی واکنش نسبت به تغییرات و تحولات طبیعی دوران نوجوانی است.(2)

این برهه از زندگی, مرحله بحران و تزلزل و در عین حال سرنوشت ساز است؛ زیرا که جوان با این که استقلال طلب است امّا نیاز جدی به هم راز دارد. در این مرحله، برخوردها و تضادهای فراوان درونی و بیرونی میان نوجوانان، والدین و محیط رخ می دهد، زیرا جوان دنبال استقلال و آزادی است و مربیان دنبال کنترل، در این دوره اگر پدر و مادر مراقب نباشند ممکن است رفقای ناباب او را بربایند و به سوی فساد و تباهی بکشانند. به گفته شاعر:

ور تو در تربیت کنی تقصیر گردد از این و آن فساد پذیر

(عبدالرحمن جامی)

این دوره یکی از خطرناک ترین دوره های زندگی است. نوجوان در اگر چه نیازمند محبت و استقلال است ولی آن را بر زبان نمی آورد. پس باید مربیان با عمل و رفتارِ آرام و دادن استقلال، شخصیت او را تأیید