جوان و جوانی در سیره اهل بیت علیهم السلام صفحه 47

به سرنوشت محتومی گرفتار آید که خود انتخاب کرده است، امام خمینی رحمه الله در باره جوانی می فرماید:

اگر در جوانی انسان مهذب شد، شد. اگر در جوانی خدای نخواسته مهذب نشد، بسیار مشکل است که در زمان کهولت و پیری که اراده ضعیف است و دشمن قوی، اراده انسان ضعیف می شود و جنود ابلیس در باطن انسان قوی، ممکن نیست دیگر آن وقت. اگر هم ممکن باشد بسیار مشکل است.(1)

خلاصه این که جوانی از نظر جسمی، دارای مراحل صعود و قرارگرفتن در اوج قله عمر و بعد از آن هبوط و فرود آمدن است، اما گاهی هرچه درخت عمر انسان بلندتر می شود و از نظر جسمی پیرتر می گردد، آفت های روحی بسان پیچک بر تنه این درخت افزایش می یابد و جوان تر می گردد, مانند حرص، طمع، دنیا دوستی و.... رسول خدا صلی الله علیه و آله فرمود:

الشَّیْخُ شَابٌّ عَلَی حُبِّ أَنِیسٍ وَ طُولِ حَیَاهٍ وَ کَثْرَهِ مَالٍ؛(2) انسان پیر در دوستی همدم و طول زندگی و افزودن مال, جوان است.

در حدیث دیگری از پیامبر صلی الله علیه و آله چنین آمده است:

قلب الشیخ شاب حبب إلیه اثنتان طول الحیاه و حب المال؛(3) دل پیر, جوان است و دو چیز هنگام پیری محبوب او می شود: زندگی طولانی و دوستی مال.

شاعر نیز چه زیبا این نکته را به تصویر می کشد:

آدمی پیر چو شد حرص جوان می گردد خواب در وقت سحرگاه گران می گردد

(صائب تبریزی)

1- (1) صحیفه امام، ج 2, ص 40.
2- (2) بحارالأنوار، ج 74، ص 176.
3- (3) الجعفریات، ص 163.