بررسی مصادر و منابع فقه فریقین صفحه 336

1- غرر الحکم و درر الکلم، ج2، ص732.

2- نهج البلاغه، حکمت شماره 244.

«اصحاب ما اتّفاق نظر دارند بر این که فقیه عادل و امین و جامع شرایط فتوا که از او به مجتهد در احکام شرع تعبیر می شود، در زمان غیبت از طرف ائمه هدا علیهم السلام در تمام اموری که نیابت در آنها راه دارد، نایب است و بعضی از اصحاب کشتن و اجرای حدود را استثنا کرده اند».(1)

صاحب جواهر نیز از جمله کسانی است که با شدت و اصرار از ولایت فقیه طرفداری و حمایت می کند، تا آن جا که می فرماید: ولایت فقیه، اصلی قطعی و مسلم است و اساطین مذهب به آن حکم کرده اند(2)

وی بعد از استدلال به روایت مقبوله عمربن حنظله و مشهوره ابی خدیجه و استظهار ولایت عامه برای فقها از این دو روایت، کلام محقّق ثانی را نقل فرموده است و سپس می فرماید:

«از مطالب عجیب و غریب، وسوسه بعضی از مردم است در امر ولایت فقیه، بلکه گویا اصلاً طعم فقه را نچشیده و چیزی از لحن کلام ائمه و رموز ایشان را درک نکرده و نیز مراد و منظور سخنان ایشان را تأمل نکرده که فرموده اند: من او را بر شما «حاکم» و «قاضی» و «حجت» و «جانشین» قرار دادم و تعبیراتی مانند آنها در کلام ائمه وجود دارد که از آنها روشن می شود که مراد ایشان از آن تعبیرات آن است که نظم بسیاری از اموری که به ائمه مراجعه می کرده اند، در زمان غیبت به شیعیان واگذار شده است و لذا (سلاّر) در کلامی که از کتاب مراسم شنیدی، جزم و یقین پیدا کرده که ائمه آن امور را به فقها تفویض کرده اند».(3)

حضرت امام خمینی قدس سره آن مجدّد و احیا کننده اسلام ناب و زنده کننده فکر ولایت و حکومت اسلامی، همواره در سخنان و مباحث خود بر ولایت فقیه و تشکیل حکومت اسلامی و قدرت و توان اسلام بر اداره کشور و بلکه کل جهان، تأکید و اصرار ورزیده است و پا به پای استدلال بر مشروعیّت ولایت فقیه، همواره آن را مقیّد به مصلحت یا