بررسی مصادر و منابع فقه فریقین صفحه 77

1- اصول کافی، ج 1، ص 267، بحار الانوار، ج 17، ص 6.

2- نحل، 16/44.

3- حشر 59/7.

ومانهاکم عنه فانتهوا»(1): «همانا! خدای عزّ و جلّ امر مردم را به پیامبرش تفویض فرموده تا بنگرد چگونه از او اطاعت می کنند، سپس این آیه را تلاوت فرمود «آنچه را پیامبر برای

شما آورده بگیرید و از آنچه شما را از آن نهی کرده، خودداری کنید».

2 -«وَ ما یَنْطَقُ عَنِ الْهَوی، إنْ هُوَ اِلاّ وَحْیٌ یُوحی»(2): «پیامبر صلی الله علیه و آله از روی هوای نفس سخن نمی گوید، آنچه را که او آورده است، چیزی جز آنچه به او وحی می شود نیست.»

از این آیات، چنین برمی آید که پیامبر صلی الله علیه و آله از خودش چیزی نمی گوید، هر چه می گوید، اعم از آیات قرآن یا سخنانش، همه از جانب خداوند است. پس این آیات تنها در مورد آیات قرآن نیست، بلکه سنّت پیامبر صلی الله علیه و آله را نیز شامل می شود، که آن هم بر طبق وحی الهی است.

جلال الدین سیوطی دانشمند معروف اهل سنّت در تفسیر الدّر المنثور نقل می کند:

روزی رسول خدا دستور داد تمام درهای خانه هایی که به داخل مسجد پیامبر گشوده می شد، جز در خانه علی، بسته شود، این امر بر مسلمانان گران آمد، تا آن جا که حمزه،

عموی پیامبر، از این عمل گله می کند و با چشم گریان به پیامبر می گوید:

«أخرجتَ عمّک و أبابکر و عمر و العباس و اسکنت ابن عمّک ؟»، «عمویت و ابا بکر و عمر و عباس را از مسجد بیرون کردی و پسر عمویت را در آن جای دادی؟» پیامبر مردم را به مسجد فراخواند و خطبه بی نظیر و بسیار بلیغی در تمجید و توحید الهی ایراد

کرد.

سپس فرمود:

یا اَیّها الناسُ ما أنَا سَدَدتُها وَ لا أنا اَخْرَجْتُکم وَ أَسکَنْتُه؛ ثم قرأ: «وَالنَّجمِ اِذا هَوی، ماضَلَّ

صاحِبُکُم وَ ماغَوی وَ مایَنْطِقُ عَنِ الْهَوی اِنْ هُوَ اِلاّ وَحیٌ یُوحی»(3): «ای مردم ! من، شخصا درها را نبستم و نگشودم و من شما را از مسجد بیرون نکردم و او را (علی را) ساکن نکردم (یعنی این کارها به فرمان خدا بود.) سپس این آیات را تلاوت کرد: «سوگند به ستاره، هنگامی که فرود آید ! که دوست و یار شما (محمد) منحرف و گمراه نشده است