فرهنگ اصطلاحات اصول صفحه 397

لطف

«لطف»یعنی:1.به هر کس و هر چیز آن چه را که مستحقّ آن است دادن.2.بیان مصلحت ها و مفسده ها.3.مطلق احسان و اکرام.4.بیان آن چه که بنده را به خداوند نزدیک و یا دور می سازد. (1)به عنوان«قاعدۀ لطف»رجوع شود.

لغت

-2

«لغت»،آن لفظی را گویند که برای معنا وضع می شود و جمع آن لغات است.انواع لغت:1.لغت اصلی.آن لغتی است که در اصل برای دلالت بر معنایی از سوی واضع وضع می شود و همان گونه که وضع شده،استعمال می شود.2.لغت مُوَلّده:آن لفظی است که با تغییراتی از لغت اصلی استخراج می شود.مثلاً لغت«بدایه»از لغت اصلی«بداءه»استخراج شده است.این لغت را«مستحدث»و«عامی»نیز می گویند.3.لغت معرّب:آن لفظی است که غیر عرب آن را برای دلالت بر معنایی وضع کرده و اهل زبان عربی بر اساس آن وضع،آن را استعمال کرده است.مثلاً گفته شده که لفظ«مشکاه»از زبان هندی و لفظ«استبراق»و«سجّیل»از زبان فارسی هستند که در زبان عربی استعمال شده اند.4.لغت معجّم:آن لغتی است که عجم از کلام عرب گرفته باشد با تغییری جزئی در اصل آن.5.لغت مختلف:آن لفظی است که علمای لغت در اصل عربی یا عجمی بودن آن اختلاف داشته باشند.6.لغت معروف:آن لفظی است که بدون هر گونه تغییری در زبان عربی و عجمی یکسان استعمال شود مانند لفظ«مکّه»و«مدینه».

لمّی

«لمّیت»یعنی علیت.مصدر صناعی است و از کلمه«لِمَ»گرفته شده است.برهان بر دو قسم است:1.برهان انّی؛2.برهان لمّی.برهان لمّی چه برهانی است؟به عنوان«استدلال»رجوع شود.