سیری کامل در اصول فقه: دوره ده ساله دروس خارج اصول محمد فاضل لنکرانی جلد 2 صفحه 204

را بسیط می داند مع ذلک قائل به«اصاله البرائه» در مسأله ای دوران بین اقل اکثر ارتباطی بشود.

نتیجه این طور شد که این ثمره ای که بر این بحث مترتب کرده اند، این ثمره باطل. برای این که هم صحیحی روی تصویر جامع به کیفیتی که امام بزرگوار مطرح کردند توانست در آن بحث برائتی بشود که خودشان هم فرمودند و هم مرحوم آخوند توانست با این که مسأله بسیط را مطرح کرده ولی چون بسیط متحده با مرکب در کار است، ایشان هم می تواند در آن بحث برائتی بشود. پس در نتیجه مسألۀ برائت و اشتغال در آنجا، هیچ ابتنائی بر صحیحی و اعمی در اینجا ندارد. صحیحی در اینجا در آن مسأله آزاد است می تواند اشتغالی بشود و می تواند برائتی و همین طور اعمی در اینجا هم در آن مسأله آزاد است می تواند برائتی بشود و می تواند اشتغالی، فبالنتیجه این ثمرۀ مهمی که برای بحث صحیحی و اعمی ذکر شده این ثمره ناتمام است تا ثمرۀ دوم که آن هم ثمرۀ مهمی است که مسألۀ تمسک به اطلاق و عدم تمسک به اطلاق است که او را فردا ان شاء اللّه عرض می کنیم.

پرسش:

1 - ثمرۀ قول به صحیح یا اعم در اقل و اکثر ارتباطی چیست؟

2 - فرق مسأله دوران بین اقل و اکثر با شک در محصّل را توضیح دهید.

3 - قول به برائت بر مبنای انحلال در دوران امر بین اقل و اکثر ارتباطی را شرح دهید.

4 - مراد از جریان انحلال در ترکب چیست؟