سیری کامل در اصول فقه: دوره ده ساله دروس خارج اصول محمد فاضل لنکرانی جلد 2 صفحه 313

درس یکصد و سی و ششم

اشاره

بسم الله الرحمن الرحیم

الحمد للّه ربّ العالمین و الصّلاه و السّلام علی سیّدنا و مولینا و نبیّنا أبی القاسم محمّد صلّی اللّه علیه و آله و سلّم و علی آله الطیّبین الطّاهرین المعصومین و لعنه اللّه علی أعدائهم أجمعین، من الآن الی قیام یوم الدّین.

بحث صحیحی و اعمی در خصوص الفاظ عبادات

ترتیب بحث در باب صحیحی و اعمی در خصوص الفاظ عبادات، این بود که اولا محل نزاع بین این دو را مشخص کردیم و ثانیا اشاره ای به ترتّب ثمره کردیم. اما آن مقداری که بحث شد، ثابت کرد که یک ثمرۀ مهمه ای بر این بحث مترتب است و آن این بود که اعمی به اطلاقات کتاب و سنت، در مورد الفاظ عبادات می تواند تمسک کند. اگر شک کند که سوره جزئیت دارد یا نه؟ به«أَقِیمُوا الصَّلاهَ»

که واجد شرائط تمسک به اطلاق باشد می تواند تمسک کند، اما صحیحی به لحاظ اینکه تمام اجزاء و قسمت مهمی از شرائط را دخیل در مسمّی می داند، نمی تواند تمسک به اطلاق بکند. برای این که عنوان در مورد، مشکوک است و محرز نشده است. او اگر شک می کند که سوره در نماز جزئیت دارد یا نه؟ روی قول صحیحی، شک به این برمی گردد که آیا نماز بدون سوره«صلوه أم لیست بصلوه؟» و با عدم احراز عنوان«صلاه» نمی تواند به«أَقِیمُوا الصَّلاهَ» تمسک بکند که تفصیلش را گذراندیم. بعد از این بحث، نوبت به ذکر ادلۀ صحیحی ها رسید، مرحوم آخوند(ره) از جمله کسانی بودند که این قول را اختیار کردند، لذا در درجۀ اول، ادله صحیحی ها را ایشان مطرح کردند که همۀ این ادله مورد مناقشه و اشکال قرار گرفت و نتوانست مدعای ایشان را ثابت کند.