سیری کامل در اصول فقه: دوره ده ساله دروس خارج اصول محمد فاضل لنکرانی جلد 3 صفحه 179

درس دویستم

اشاره

بسم الله الرحمن الرحیم

الحمد للّه ربّ العالمین و الصّلوه و السّلام علی سیّدنا و مولینا و نبیّنا أبی القاسم محمّد صلّی اللّه علیه و آله و سلّم و علی آله الطیّبین الطّاهرین المعصومین و لعنه اللّه علی أعدائهم أجمعین، من الآن الی قیام یوم الدّین.

استدلال به آیۀ تحذّر برای اثبات طلب وجوبی در مفاد امر

برای استدلال به اینکه مفاد امر طلب وجوبی است، علاوه بر تبادر که دلیل مهم این باب است، و شاید هم دلیل منحصر باشد، به بعضی از آیات و روایات و امور دیگر استدلال شده است. یکی آیۀ «فَلْیَحْذَرِ الَّذِینَ یُخالِفُونَ عَنْ أَمْرِهِ» است، با توجه به اینکه هیئت افعل و مشابهاتش را ما حقیقت در وجوب بدانیم که این مبنایی است که بعد باید صحبت شود. اگر هیئت افعل دلالت بر وجوب داشت این آیه دلالت بر وجوب حذر می کند نسبت به آنهایی که«یخالفون عن امره». مبنای استدلال این است که وجوب حذر را از«فلیحذر» استفاده می کنیم، منتها وجوب حذر در رابطۀ با آنهایی است که مخالفه الامر کرده اند. معلوم می شود که امر دلالت بر وجوب می کند که مخالفتش مستلزم جوب حذر است.

یک شبهه ای شده بود که این آیه، غایت مفادش این است که امر الله دلالت بر وجوب دارد. شاید اضافۀ امر به خداوند خصوصیتی داشته باشد در دلالت بر وجوب. و لذا گفتیم: مرحوم آخوند(ره) این را مؤید قرار داده است. یک شبهۀ قوی تری مرحوم شیخ ضیاء الدین عراقی(ره) مطرح کرده