سیری کامل در اصول فقه: دوره ده ساله دروس خارج اصول محمد فاضل لنکرانی جلد 3 صفحه 186

درس دویست و یکم

اشاره

بسم الله الرحمن الرحیم

الحمد للّه ربّ العالمین و الصّلوه و السّلام علی سیّدنا و مولینا و نبیّنا أبی القاسم محمّد صلّی اللّه علیه و آله و علی آله الطیّبین الطّاهرین المعصومین و لعنه اللّه علی أعدائهم أجمعین، من الآن الی قیام یوم الدّین.

معنای امر بر مبنای آخوند(ره) و امام(ره)

بحث در این بود که آیا امر، «الف و میم و راء» به معنای طلب وجوبی است یا اعم از وجوب و استحباب است؟ البته این بحث هم روی این فرض مطرح می شود که معنای امر، طلب اشتقاقی باشد.

امّا اگر به سایر معانی که جامدند باشد جای این بحث نیست، کما اینکه هم طبق مبنای مرحوم آخوند(ره) که معنای لغوی و اصطلاحی امر را قول مخصوص می داند، و هم طبق مبنای امام بزرگوار(ره) که معنی لغوی واصطلاحی امر را واحد می داند، این بحث مطرح است که آن جامع اسمی بین هیئت افعلی که مفادش وجوب است یا هیئت افعلی که دلالت بر استحباب می کند، باز معنای امر است. پس طرح بحث علی کلا القولین مطرح است. ما چه معنای لغوی و اصطلاحی را متغایر بدانیم و چه معنای لغوی و اصطلاحی را واحد بدانیم، جامع اسمی را بین هیئت افعل و ما یشابهها قرار می دهیم، امّا کدام هیئت افعل؟ آیا هیئت افعلی که مفادش استحباب باشد آن هم در این جامع داخل است یا هیئت افعلی که فقط دلالت بر وجوب کند، و این بحث هیچ گونه ارتباطی به بحث آینده ندارد که آیا مفاد هیئت افعل چیست؟ مفاد هیئت افعل هرچه باشد، به بحث ما مربوط