سیری کامل در اصول فقه: دوره ده ساله دروس خارج اصول محمد فاضل لنکرانی جلد 3 صفحه 549

درس دویست و پنجاه و دوم

اشاره

بسم الله الرحمن الرحیم

الحمد للّه ربّ العالمین و الصّلوه و السّلام علی سیّدنا و مولینا و نبیّنا أبی القاسم محمّد صلّی اللّه علیه و آله و سلّم و علی آله الطیّبین الطّاهرین المعصومین و لعنه اللّه علی أعدائهم أجمعین، من الآن الی قیام یوم الدّین.

بیان صاحب محاضرات در اجزاء و تعلق حکم به آنها

صاحب کتاب محاضرت جوابی را ذکر فرمودند. اگر ما دو مطلب را قبول کنیم، این جواب تمام است، و اگر این دو مطلب یا یکی از آنها مورد اشکال و مناقشه باشد، جایی برای این جواب نیست. به انضمام اینکه خود این جواب هم تقریبا اقتباس شده از یک«ان قلتی» است که مرحوم آخوند(ره) بعدا دارند، ولو اینکه خود ایشان از آن«ان قلت» جواب می دهد، بعد ان شاء الله عرض می کنیم. یکی از آن دو مطلب عبارت است از آن انحلالی که ایشان در مقدمۀ دوم ذکر کردند. البته این بحث مهم، در باب مقدمه الواجب مطرح است که ببینیم آیا اجزاء مقدمیت برای کل دارد یا عین الکل است؟ و نحوۀ تعلق حکم به اجزاء مأمرو به، به چه کیفیت است؟ البته یک احتمال همین است که ایشان ذکر کرده اند که بگوییم: در حقیقت فرق است بین آنجایی که مأمور به یک شیء بسیط باشد، و بین آنجایی که مأمور به یک شیء مرکب باشد. اگر مأمور به بسیط باشد ما یک امر بیشتر نداریم، اگر گفت: «جئنی بالماء» ترکبی وجود ندارد، اینجا یک امر تحقق دارد. امّا اگر به تحقق یک معجون مرکب از ده جزء امر کرد، اینجا بگوییم: «لیس هنا امر واحد» بلکه اوامر متعدده به حسب تعدد الاجزاء است، منتهی با