سیری کامل در اصول فقه: دوره ده ساله دروس خارج اصول محمد فاضل لنکرانی جلد 3 صفحه 563

درس دویست و پنجاه و چهارم

اشاره

بسم الله الرحمن الرحیم

الحمد للّه ربّ العالمین و الصّلوه و السّلام علی سیّدنا و مولینا و نبیّنا أبی القاسم محمّد صلّی اللّه علیه و آله و سلّم و علی آله الطیّبین الطّاهرین المعصومین و لعنه اللّه علی أعدائهم أجمعین، من الآن الی قیام یوم الدّین.

معانی مختلف در قصد قربت و بیان مرحوم آخوند(ره)

مرحوم آخوند(قدس سره) می فرمایند: اگر ما قصد قربت را به معنی داعی الامر نگیریم بلکه به یکی از معانی ثلاثه دیگر بگیریم، در متعلق امر، هیچ مانعی ندارد که قصد قربت اخذ بشود. لکن اشکال مطلب این است که قصد قربت به این سه معنا قطعا در باب عبادات اعتبار ندارد. در مقام استدلال برای اینکه قصد قربت به معنای داعی الامر بلا اشکال کافی است این طور استدلال می کنند که ابتداء این معنا به ذهن می آید که اگر قص قربت به معنی داعی الامر کافی باشد، این چه دلالتی دارد بر اینکه قصد قربت به آن سه معنا قطعا اعتبار ندارد؟ ممکن است این کافی باشد، آنها هم همه یا بعضی کافی باشند. این کفایت قصد قربت بداعی الامر چه دلالتی دارد بر اینکه آنها قطعا معتبر نیستند؟

توضیح این مطلب همان طوری که بعضی از محشین کفایه ذکر کرده اند به این صورت است که قصد قربت به یکی از آن سه معنا یا باید از نظر احتمال تعیینا معتبر باشد، مثل واجب تعیینی، یا باید به صورت تخییر معتبر باشد و شقّ سوم ندارد. اگر بخواهد به صورت تعیین معتبر باشد، با کفایت