سیری کامل در اصول فقه: دوره ده ساله دروس خارج اصول محمد فاضل لنکرانی جلد 4 صفحه 127

درس دویست و هشتادم

اشاره

بسم الله الرحمن الرحیم

الحمد للّه ربّ العالمین و الصّلوه و السّلام علی سیّدنا و مولینا و نبیّنا أبی القاسم محمّد صلّی اللّه علیه و اله و سلّم و علی آله الطیّبین الطّاهرین المعصومین و لعنه اللّه علی أعدائهم أجمعین، من الآن الی قیام یوم الدّین.

استدلال قائلین به فور به آیات

قائل به فور، از راه بعضی از ادلۀ خارجیه غیر از مسأله وضع خواستند فوریت را اثبات کنند، آن هم در محدوده اوامر شرعیه، نه مطلق هرامری. با اینکه بحث اوّلی ما به عنوان یک بحث عام و به عنوان یک بحث لفظی مطرح است و اینها در آن جهت با ما موافقند، اما در محدودۀ اوامر شرعیه، از راه بعضی از ادله خواستند فوریت را اثبات کنند. یکی آن دلیلی بود که دیروز ملاحظه فرمودید، که به نظر ناتمام می رسید.

دلیل دوم بعضی از آیاتی است که خواسته اند از آنها استفاده کنند. یکی این آیۀ شریفه«وَ سارِعُوا إِلی مَغْفِرَهٍ مِنْ رَبِّکُمْ» تقریب استدلال به این کیفیت است که دلالت هیئت«افعل» بر وجوب که فرض این است که مفروغ عنه است«سارِعُوا من حیث الماده» مادۀ«سارِعُوا» عبارت از مسارعت است، هر چه زودتر و سریعتر اقدام کردن است، به چه چیز؟ «إِلی مَغْفِرَهٍ مِنْ رَبِّکُمْ» ، مغفرت که فعل خداوند تبارک و تعالی است، «مسارعت مردم الی فعل الله»، این یک معنای غیرصحیحی است. لابد باید